தமிழ்நாட்டைத் துண்டாடுவது தற்கொலை முயற்சி - பெ.மணியரசன்

தமிழ்நாட்டைத் துண்டாடுவது தற்கொலை முயற்சி - பெ.மணியரசன்

   12:14 AM       தமிழ்த் தேசியன்

---

(தமிழ்த் தேசியத் தமிழர் கண்ணோட்டம் திசம்பர் 2009 இதழில் வெளியான கட்டுரை)

இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் 1905 ஆம் ஆண்டுதான் மாபெரும் மக்கள் திரள் போராட்டமாக வடிவெடுத்தது. அதற்குக் காரணம் வங்கப் பிரிவினை. அடிமைப்பட்ட இந்தியாவில் ஒரு மொழி பேசும் ஒரு தேசிய இன மக்களின் தாயகத்தை மத வேறுபாட்டிற்காகவோ அல்லது நிர்வாக வசதிக்காகவோ பிரிக்கக் கூடாது என்பதற்கான சான்றுகள்தாம் மேலே நாம் பார்த்தவை.

ஏனெனில், உலகத்தில் பெரும்பாலான நாடுகள் தேசிய இனத் தாயக அடிப்படையில்தான் அமைந்துள்ளன. நாடுகளின் எல்லை, படை வலிமையைக் கொண்டு தீர்மானிக்கப்பட்ட முறை மாற்றப்பட்டு, தேசிய இனத் தாயக அடிப்படையில் வரையறுக்கப்பட்ட ஜனநாயகக் கோட்பாடு ஐரோப்பாவில் 18-19ஆம் நூற்றாண்டுகளில் செயல்படுத்தப்பட்டது. ‘தேச அரசு உருவாக்கம்’ (Nation State Formation) என்று இக்கோட்பாடு அழைக்கப்பட்டது.

ஓட்டோமான் பேரரசு, ஆஸ்திரியப் பேரரசு ஆகியவற்றில் ஒடுங்கிக் கிடந்த ஐரோப்பிய தேசங்கள் தனித்தனித் தேசிய அரசுகளாக உருவாயின. பிரிந்து கிடந்த ஜெர்மானியச் சிற்றரசுகள் ஒரு தேசமாக இணைக்கப்பட்டன. இதைச் சாதித்த பிஸ்மார்க் இந்தியாவின் பாடநூல்களில் பாராட்டப்படுகிறார்.

வெவ்வேறு தேசிய இனச் சிற்றரசுகளை இந்தியாவுடன் இணைத்ததற்காக வல்லபாய் படேலை ‘இந்தியாவின் பிஸ்மார்க்’ என்று முரண்பட்ட வகையில் ஒப்பிடுகின்றனர். ஜெர்மானிய பிஸ்மார்க், ஒரு மொழி பேசும் ஜெர்மானிய இனத்தவரை ஒரு நாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தார். வல்லபாய் படேலோ வெவ்வேறு மொழி பேசும் வெவ்வேறு சிற்றரசுகளை ஒரு துணைக் கண்ட நிர்வாகத்தின் கீழ் கொண்டு வந்தார். முன்னது தேச ஒருங்கிணைப்பு. பின்னது தேச மறுப்பு இணைப்பு. அதுவரை வங்காளம் ஒரே மாநிலமாக இருந்தது. விடுதலைப் போராட்ட வீச்சு மற்ற மாநிலங்களைவிட வங்காளத்தில் கூடுதலாக இருந்தது.

அவ்வெழுச்சியைச் சீர்குலைப்பதற்காக வெள்ளை ஏகாதிபத்திய அரசு பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியைக் கையாண்டது. மத அடிப்படையில் இஸ்லாமியர்களுக்குக் கிழக்கு வங்காளமென்றும், இந்துக்களுக்கு மேற்கு வங்காளமென்றும் இரண்டாகப் பிரித்தது. அவ்வாறு இரண்டாகப் பிரித்ததை எதிர்த்து, ஒருங்கிணைந்த வங்கத்தின் இந்து மக்களும் இஸ்லாமிய மக்களும் போர்க்கோலம் பூண்டனர்.

அந்த வங்காள எழுச்சி வெள்ளையர்கள் ஆதிக்கத்துக்கு எதிரான விடுதலைக் கிளர்ச்சியாக வளர்ச்சி அடைந்தது. வங்கத்தில் மட்டுமின்றி இந்தியாவெங்கும் வங்கப் பிரிவினையை எதிர்த்து மக்கள் திரள் போராட்டம் பற்றிக் கொண்டது.

1987 ஆம் ஆண்டு ராஜீவ் காந்தியும் ஜெயவர்த்தனாவும் போட்ட இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தில் தமிழர்கள் வசிக்கும் வடக்கு மாநிலத்தையும் கிழக்கு மாநிலத்தையும் ஒரே நிர்வாகத்தின் கீழ் கொண்டு வருவது என்று கூறப்பட்டது. அதன்படியே வடக்கும் கிழக்கும் ஒரே மாநிலமாக ஆக்கப்பட்டது. பின்னர் சிங்கள இனவெறி ஆட்சியாளர்கள் வடக்கு கிழக்கை இரண்டாகப் பிரிக்க விரும்பினர். உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பின் மூலம் அவ்வாறே இரண்டாகப் பிரித்தனர்.

இன்றைக்கும் 1) தொடர்ச்சியான தாயக நிலம், 2) பொது மொழி, 3) பொதுப்பண்பாடு, 4) பொதுப் பொருளியல் வாழ்க்கை ஆகியவற்றைக் கொண்டு வரலாற்றில் நிலைத்துள்ள சமூகத்தை ஒரு தேசம் என்று அளவிடும் வரையறுப்பு நடைமுறையிலுள்ளது. அந்த அடிப்படையில்தான் புதிய புதிய தேசங்கள் பிறந்து கொண்டுள்ளன. அவை உலக நாடுகளின் ஏற்பிசைவை பெற்றுக் கொண்டுள்ளன. சோவியத் ஒன்றியம் பதினைந்து நாடுகளாகப் பிரிந்தது. யுகோஸ்லோவியா, செக்கோஸ்லோவோகியா ஆகியவை தேசிய இன அடிப்படையில் பல நாடுகளாகப் பிரிந்தன. ‘எரித்திரியா’, ‘கிழக்கு திமோர்’ ஆகிய நாடுகள்; புதிதாகப் பிறந்தன.

இப்பொழுது ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் இருந்து ‘தெலங்கானா’ மாநிலம் தனியே பிரிக்கப்படுவது தேசிய இனத் தாயக அடிப்படையில் அல்ல. தெலங்கானா ராஷ்டிரிய சமிதி தலைவர் சந்திரசேகரராவ் தெலங்கானா மாநிலத்தைப் பிரிக்கக் கோரி சாகும் வரை பட்டினிப் போராட்டம் 2009 நவம்பர் 29ஆம் நாள் தொடங்கினார். அவர் உடல் நலம் மிகவும் மோசமடைந்ததையொட்டி தெலங்கானா பகுதி முழுவதும் பெரும் போராட்டம் வெடித்தது.

இதனால் காங்கிரஸ் ஆட்சியாளர்கள் 9.12.2009 அன்று தெலங்கானாவைத் தனியே பிரிக்க ஒத்துக் கொண்டனர். இந்திய அரசின் உறுதிமொழிக்குப் பிறகு 11ஆம் நாள் சந்திரசேகரராவ் தமது உண்ணாப் போராட்டத்தைக் கைவிட்டார். ஆனால் ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் இதரப் பகுதிகளில் மாநிலப் பிரிவினையை எதிர்த்துப் போராட்டம் தீவிரமாகியது.

ஆந்திரப் பிரதேசம் நிலப்பரப்பிலும் மக்கள் தொகையிலும் தமிழ்நாட்டை விடப் பெரிய மாநிலம். மூன்று பகுதிகளைக் கொண்டிருக்கிறது.

1. இராயல சீமா
2. தெலங்கானா
3. கடலோர ஆந்திரா

தெலங்கானா பகுதி ஐதராபாத் நிஜாம் ஆட்சியின் கீழ் இருந்தது. இராயல சீமாவும், கடலோர ஆந்திராவும் வெள்ளையரின் நேரடி ஆட்சியின் கீழ் இருந்தன. அவை சென்னை மாகாணத்தில் இணைந்திருந்தன. இந்தியாவின் விடுதலைக்குப் பிறகு நிஜாம் ஆட்சி நீக்கப்பட்டது. 1953ல் ஆந்திரப் பிரதேசம் மொழிவாரி மாநிலமாகத் தனியே ஒருங்கிணைக்கப்பட்டது.

1970களிலிருந்தே தெலங்கானா பகுதியைத் தனி மாநிலமாக்க வேண்டுமென்ற கோரிக்கை இருந்து வருகிறது. அதற்கு அப்பகுதி மக்கள் கூறும் காரணம், இராயல சீமா மற்றும் கடலோர ஆந்திரா பகுதிகளைக் கவனிப்பது போல தெலங்கானா பகுதியை ஆட்சியாளர்கள் கவனிப்பது இல்லை. முதலமைச்சர்களும் தெலங்கானாவிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதில்லை.

அரிதாக நரசிம்மராவ் தெலங்கானா பகுதியிலிருந்து முதல்வராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். தெலங்கானா பகுதி மக்கள் வளர்ச்சி குன்றியிருக்கிறார்கள். மேலும் தெலங்கானா பகுதியில் பேசப்படும் தெலுங்கிற்கும் கடலோர ஆந்திராவில் பேசப்படும் தெலுங்கிற்கும் பேச்சு வழக்கில் வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன. எனவே தனித் தெலங்கானா மாநிலம் அமைக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் கோருகிறார்கள்.

தனித் தெலங்கானா மாநிலத்துக்குத் தில்லி ஆட்சியாளர்கள் பச்சைக் கொடி காட்டியதைக் கண்டதும் தமிழ் நாட்டை இரண்டாக, மூன்றாகப் பிரிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையைச் சிலர் தமிழகத்தில் முன் வைக்கின்றனர்.

மதுரையைத் தலைநகராகக் கொண்டு ‘செந்தமிழ் நாடு’ என்ற தனி மாநிலம் வேண்டுமென மூவேந்தர் முன்னேற்றக் கழகத் தலைவர் மரு.சேதுராமன் கேட்கின்றார். வடதமிழ் நாட்டைத் தனிமாநிலமாக அமைக்க வேண்டுமென பாட்டாளி மக்கள் கட்சி நிறுவனர் மரு.இராமதாசு கேட்கின்றார்; கொங்கு மண்டலத்தைத் தனி மாநிலமாக்க வேண்டுமென்று கொங்கு நாடு முன்னேற்றப் பேரவைத் தலைவர் பெஸ்ட் இராமசாமி கூறுகின்றார்.

தென்தமிழ் நாடு புறக்கணிக்கப்படுகிறது; வடதமிழ்நாட்டுக்கு நிகராகப் பொருளாதார வளர்ச்சி பெறவில்லை என்று சேதுராமனும் மற்றும் சிலரும் கூறுகின்றனர். சிறு மாநில அமைப்புகள்தான் வளர்ச்சிக்கு உகந்தவை என்கிறார் இராமதாசு.

பெரிய கட்சிகளும் தமிழ்த் தேசிய அமைப்புகளும் தமிழகத்தைப் பிரிக்க வேண்டுமென்ற கோரிக்கையை எதிர்க்கின்றன. இந்தப் பிரிவினைக் கோரிக்கைக்கு தெற்கு வடக்கு மேற்கு தமிழக மக்களிடையே ஆதரவில்லை. பிரிவினைக் கோரிக்கை வைத்திருக்கும் மரு. சேதுராமன், மரு. இராமதாசு, பெஸ்ட் இராமசாமி ஆகிய மூவருக்குமிடையே ஓர் ஒற்றுமை இருக்கிறது. இம்மூவரும் சாதி அடிப்படையிலான அமைப்புகளை நடத்தி வருகின்றனர்.

அவரவர் சாதி சார்ந்த மக்கள் அவரவர் கோரும் ‘மாநிலங்களில்’ திரட்சியாக வாழ்கின்றனர். அவர்கள் கூறுவது போல் தமிழகம் மூன்று மாநிலங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டால் தனிப்பெரும் மக்கள் தொகை கொண்ட தங்கள் சாதி அமைப்பு மாநில ஆட்சியைப் பிடிக்கக் கூடிய வாய்ப்பு கிடைக்குமென்று கருதுகிறார்கள். அதை நேரடியாகச் சொல்லாமல் சிறிய மாநில நிர்வாகம் வளர்ச்சிக்கு உதவியாக இருக்குமென்று கூறுகிறார்கள்.

மொழிவாரி மாநிலங்களைச் சிறுசிறு நிர்வாக மாநிலங்களாகப் பிரிக்க வேண்டுமென்பது இந்திய ஆளும் வர்க்கத்தின் பெருவிருப்பமாகும். வெவ்வேறு மொழி பேசக் கூடிய பகுதிகளை ஒன்றாகச் சேர்த்து நிர்வாக வசதிக்கேற்ப ஒரே மாநிலமாக்க வேண்டும் என்பதும் அவர்களின் கருத்தாகும். இவ்வாறு இந்திய ஆளும் வர்க்கம் கருதக் காரணம் என்ன? மொழி வழித் தேசிய இனத் தாயக மாநிலங்கள் இந்தியத் தேசியத்தின் எதிர்மறையாகும்; அவை இந்திய ஒற்றுமைக்கு ஊறுவிளைவிக்கும்; மைய அரசின் அதிகாரங்களுக்கு சவாலாக இருக்கும் என்பவையே அக்காரணங்கள்.

இதே காரணங்களை மனதில் வைத்து, இந்தியா விடுதலை அடைந்தபின் மொழி வாரி மாநிலம் அமைப்பதை காங்கிரஸ் கட்சியும் ஜனசங்கமும் (இப்போது பா.ஜ.க) எதிர்த்தன. விடுதலைப் போராட்டக் காலத்தில் காங்கிரஸ் கட்சி மொழி வாரி மாநிலம் அமைப்பதற்கான தீர்மானங்களை நிறைவேற்றி வந்தது. 1920 ஆம் ஆண்டு நாகபுரியில் கூடிய இந்தியத் தேசிய காங்கிரஸ் மாநாடு காங்கிரஸ் மாநிலக் குழுக்களை மொழிவழி மாநில அடிப்படையில் அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று தீர்மானம் நிறைவேற்றியது. அத்தீர்மானத்தின் படி அமைக்கப்பட்டதுதான் ‘தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கமிட்டி’.

அப்பொழுது சென்னை மாகாணத்தில் ஆந்திர கர்நாடக கேரளப் பகுதிகள் இருந்தன. ஆனால் காங்கிரஸ் மாநில கமிட்டிகள் மொழி அடிப்படையில் பிரிக்கப்பட்டன. விடுதலை அடைந்த பின் மொழி வாரி மாநிலம் அமைப்பதை அதே காங்கிரஸ் கட்சி எதிர்த்தது. பண்டித நேரு மொழி வாரி மாநிலம் அமைப்பதை விரும்பவில்லை. இந்தியத் தேசியத்தை வலியுறுத்திய அனைத்திந்தியத் தலைவர்கள் மொழி வாரி மாநிலப் பிரிவினையை எதிர்த்தனர்.

இந்துத் தேசியம் பேசிய ஜனசங்கம் மொழி வாரி மாநிலம் அமைப்பதை எதிர்த்தது. ஆர்.எஸ்.எஸ். தலைவர் கோல்வால்கர் பின்வருமாறு கூறினார், “சுயாட்சி உரிமையுள்ள மொழி வழி மாநிலங்களை அமைப்பது பிராந்திய வாதத்தை வளர்த்து இறுதியில் அபாயகரமான பிரிவினைக்கு வழிவகுத்துவிடும். இதற்குப் பதில் கிராம, மாவட்ட, வட்டார, பிராந்திய மட்டங்களில் ஜனநாயக அமைப்புகளை வலுப்படுத்த வேண்டும். பல மாவட்டங்களை இணைத்து அமைக்கப்படும் ஜனபாத அமைப்புகள் இப்போதுள்ள மாநில அரசுகளை விட மக்களுக்கு மிக நெருக்கமாக இருக்கும்”.(ChristopheJafferelet, Hindu Nationalist Movement and Indian Politics, உருவாகாத இந்தியத் தேசியமும் உருவான இந்துப் பாசிசமும் - பழ.நெடுமாறன் பக்.693)

ஜனசங்கத்தின் பொதுச் செயலாளர் தீனதயாள் உபாத்தியாயா ஜனபாத நிர்வாக அமைப்பு பற்றிய திட்டத்தை வெளியிட்டார். இந்தியாவிலுள்ள மாநில எல்லைகளை அழித்துவிட்டு நிர்வாக வசதியை மட்டுமே முன்னிறுத்தி ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மாவட்டங்களை இணைத்து ஒரு ஜனபாத அமைப்பு உருவாக்க வேண்டும்.

அப்படி இந்தியா முழுவதிலும் நூறு ஜனபாத அமைப்புகளை உருவாக்க வேண்டும். மத்திய அரசின் நேரடி ஆட்சியின் கீழ் இந்த ஜனபாத அமைப்புகள் இயங்கும். மொழி வழி மாநிலங்களும் அரசுகளும் அடியோடு ஒழிக்கப்பட்டு விடும். இக்கருத்தை 1950களின் தொடக்கத்தில் தனது தேர்தல் அறிக்கையில் ஜனசங்கம் வெளியிட்டது. (மேற்படி நூல் - பழ.நெடுமாறன், பக்;. 693)

அனைத்திந்திய பெருமுதலாளிகளும் மொழி வாரி மாநிலம் அமைப்பதை எதிர்த்தனர். மும்பை மாநிலத்தை மராட்டியம், குஜராத் என்று மொழி அடிப்படையில் பிரிப்பதை குஜராத்தி, மார்வாடி, பார்சி முதலாளிகளும் வணிகர்களும் எதிர்த்தனர். அவர்களில் 69 முக்கியப் புள்ளிகள் கையெழுத்திட்ட விண்ணப்பத்தை மொழி வாரி மாநிலம் அமைப்பது குறித்து அறிக்கை தயாரிக்க அமைக்கப்பட்ட தார் குழுவிடம் அளித்தனர்.

1952 ஆம் ஆண்டு ஆந்திரப் பிரதேச மாநிலம் அமைக்கக் கோரி அப்பகுதி மக்கள் போராடினர். விடுதலைப் போராட்ட வீரரான பொட்டி ஸ்ரீராமுலு இக்கோரிக்கையை வலியுறுத்தி சாகும் வரை பட்டினிப் போராட்டம் சென்னையில் தொடங்கினார். 56ஆம் நாள் உயிர்துறந்தார். இதனால் ஆந்திரப் பிரதேசம் போர்க்களமானது. அதன் பிறகு 1952 டிசம்பர் 19ஆம் நாள் ஆந்திரப் பிரதேச மாநிலம் அமைப்பதை இந்திய அரசு ஏற்றுக் கொண்டது. அதன்படி 1953ஆம் ஆண்டு ஆந்திரப் பிரதேச மாநிலம் அமைக்கப்பட்டது.

அடுத்தடுத்து பல்வேறு தேசிய இன மக்கள் போராடி மொழி வாரி மாநிலங்கள் அமைக்கப்பட்டன. எனவே இப்பொழுது உள்ள மொழி வாரி மாநிலங்களை வளர்ச்சி அடிப்படையில் சிறுசிறு நிர்வாக மாநிலங்களாகப் பிரிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை காங்கிரஸ் மற்றும் பா.ஜ.க. போன்ற இந்தியத் தேசிய வெறிக் கட்சிகளுக்கு இனிப்பானதே. இருந்தாலும் அந்தந்த மாநிலத்திலுள்ள தங்கள் கட்சிக்காரர்களின் எதிர்ப்பு காரணமாக இப்பிரிவினைகளை இந்திய அரசு உடனடியாக ஏற்றுக் கொள்ளாமல் சற்றுக் காலம் தள்ளி அரங்கேற்றுகிறது. அந்த வகையில் தெலங்கானா மாநிலக் கோரிக்கையை காங்கிரஸின் தலைமையிலான இந்திய அரசாங்கம் ஏற்றுக் கொண்டது. பா.ஜ.க. அக்கோரிக்கையை ஆதரித்தது.

இப்பொழுது கடலோர ஆந்திரப்பிரதேசம், இராயலசீமா ஆகிய பகுதிகளிலுள்ள காங்கிரஸ் கட்சி உள்ளிட்ட பல்வேறு கட்சிகளும் தெலங்கானா பிரிவினையை ஏற்காததால் அப்பிரிவினையை நிலுவையில் வைத்துள்ளது இந்திய அரசு. ஆந்திரப் பிரதேசம் தெலுங்கு தேசிய இன மக்களின் தாயகமாகும். நிர்வாக வசதி, வளர்ச்சி என்ற காரணங்கள் கூறி அதைப் பிரிப்பது சரியல்ல என்பதே தமிழ்த் தேசப் பொதுவுடைமைக் கட்சியின் நிலைபாடு. அதற்கு மேல் நாம் அதில் தலையிட விரும்பவில்லை.

மொழி, தாயகம், பண்பாடு, வாழ்முறை ஆகியவற்றால் தனித்தன்மையுடன் விளங்கும் கூர்கா மக்கள் மேற்கு வங்கத்திலும், கூர்க் இன மக்கள் கர்நாடகத்திலும் கட்டுண்டு கிடக்கிறார்கள். இவர்கள் தங்கள் தேசிய இனத் தாயகத்தைத் தனி மாநிலமாக அறிவிக்கக்கோரி போராடுகிறார்கள். இவர்கள் தனித்தேசிய இனத்தவர் என்பதால் தங்கள் தாயகத்தை தனிமாநிலமாகப் பெற அனைத்து உரிமைகளையும் பெற்றவர்கள் ஆவர்.

இவர்களுடைய தனிமாநிலக் கோரிக்கையை த.தே.பொ.க. ஆதரிக்கிறது. தெலுங்கானா சிக்கலும், இவையும் ஒன்றல்ல. தெலங்கானா மாநிலம் ஏற்கப்பட்டதைக் காரணமாக வைத்துத் தமிழ் நாட்டை மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரிக்க வேண்டும் என்று சிலர் கோருவதை த.தே.பொ.க. வன்மையாக எதிர்க்கிறது.

தனித்தனி நாடுகளாக விளங்குவதற்குரிய மக்கள் தொகை, நிலப்பரப்பு, பண்பாடு, வரலாறு ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ள தமிழ்நாடு போன்ற தேசிய இனத் தாயகங்களைப் பிரித்தால் அது இந்தியத் தேசிய வெறியர்களுக்குக் கொண்டாட்டமாகும். காவிரி, முல்லைப் பெரியாறு, பாலாற்று உரிமைகளைத் தமிழகத்திற்கு மறுக்கும் அண்டை மாநிலங்களுக்கு இப்பிரிவினை பெரும் மகிழ்வைத் தரும்.

தமிழ்நாட்டைத் துண்டாடுவதை நாம் ஏன் எதிர்க்கிறோம்?

1. தமிழர்களின் நிலப்பரப்பும், மக்கள் தொகையும் பிளவு படுவதால் இப்பொழுது தமிழகத்திற்கு இருக்கின்ற அரசியல் வலு குறைந்து விடும்.

2. இதனால் அன்றாடம் மாநில உரிமைகளைப் பறிப்பதில் குறியாக உள்ள நடுவண் அரசை நிர்ப்பந்தித்துத் தமிழக உரிமைகளைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளும் ஆற்றல் இல்லாது போகும்.

3. பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி அடிப்படையில் தமிழக மாநிலங்கள் இடையே இந்திய அரசு பகையை வளர்த்துவிடும்.

4. அயல் இனத்தவர் இப்பொழுதே மிகை எண்ணிக்கையில் தமிழகத்தை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டுள்ளனர். தமிழகம் சிறு மாநிலங்களாகப் பிரிந்து கிடந்தால் இன்னும் மிகை எண்ணிக்கையில் பிற மாநிலத்தவர் தமிழகத் தொழில், வணிகம், கல்வி, வேலை ஆகியவற்றைக் கைப்பற்றுவர். மண்ணின் மக்கள் இரண்டாம் தரக் குடிமக்களாகிவிடுவர். புதுச்சேரி மாநிலம் இதற்கு எடுத்துக்காட்டாக இப்போது உள்ளது.

5. தமிழ்நாட்டில் தமிழ் மொழிதான் ஆட்சி மொழி என்று இன்று உள்ள நிலை மாறி பிற மொழிகளும் ஆட்சி மொழிகள் ஆகக் கூடிய சூழல் உருவாகும். இப்பொழுதே உரியவாறு தமிழைக் கல்வி மொழி ஆக்க முடியாத சூழலில் தமிழகம் பிளவுபட்டால் தமிழ் வழிக்கல்வி என்பது கைகூடாமலே போய்விடும்.

6. அயல் இனத்தவர் அதிகமாகக் குடியேறக் குடியேற வாக்காளர் விகிதத்தில் அயலாரின் தாக்கம் அதிகமாகும். மண்ணின் மக்களின் மாநிலக் கட்சிகள் வலுக்குறைந்து அனைத்திந்திய கட்சிகளே ஆதிக்கம் பெறும். இதற்கும் இப்பொழுது உள்ள எடுத்துக்காட்டு புதுச்சேரி மாநிலமே.

7. தமிழ்த் தேசிய இனம் என்ற தனித்தன்மையும் அதன் வலுவான இருப்பும் சிதறி, தமிழர்கள் தமிழ்நாட்டுக் குள்ளேயே பத்தோடு பதினொன்றாகி விடுவர். இவையே தமிழகத்தைச் சிறு மாநிலங்களாகப் பிரிப்பதை நாம் ஏற்க மறுப்பதற்கான முதன்மைக் காரணங்கள்.

உத்திரப்பிரதேசம், மத்தியப் பிரதேசம், பீகார் அகிய இந்தி மாநிலங்களில் புதிதாக உத்திராஞ்சல், சட்டீஸ்கர், ஜார்கண்ட் என்று சிறு மாநிலங்கள் உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். இந்தி மாநிலங்களின் தன்மை வேறு தமிழகத்தின் தன்மை வேறு. புதிதாகப் பிரிக்கப்பட்ட மேற்படி மாநிலங்களில் இந்திதான் ஆட்சி மொழி மற்றும் கல்வி மொழி.

இந்தி மாநிலங்களில் வெவ்வேறு பழங்குடிச் சார்புகள் இருந்தாலும் அங்கு தமிழர்களைப் போன்று வளர்ச்சியடைந்த ஒரு தேசிய இனம் உருவாகவில்லை. இந்தியை அலுவல் மொழியாகவும் கல்வி மொழியாகவும் கொண்டுள்ள அம்மாநிலங்களில், இந்தி யாருக்கும் தாய் மொழி இல்லை. அவர்களுக்குப் போஜ்பூரி, அவதி, மைதிலி, கல்யாணி, ராஜஸ்தானி போன்ற பல மொழிகள் தாய்மொழியாக இருக்கின்றன.

ஆனால் அத்தாய்மொழிகள் பொது மொழி (Standard language) என்றளவுக்கு வளர்ச்சியடையாத கிளை மொழிகளாகவே (Dialect languag) இருக்கின்றன. இம்மாநிலங்களில் கணிசமான எண்ணிக்கையில் உருது பேசும் இஸ்லாமியர்கள் வாழ்கிறார்கள். இந்தியும் உருதும் கிட்டத்தட்ட ஒரே மொழிதான். வடமொழி வரிவடிவத்தில் எழுதினால் இந்தி என்றும் அரபி வரி வடிவத்தில் எழுதினால் உருது என்றும் அறியப்படுகிறது.

இக்காரணங்களால் இந்தி பேசும் மாநிலங்களில் வலுவான அடையாளங்களோடு ஒரு தேசிய இனம் உருவாகவில்லை. உ.பி. , ம.பி. , பீகார் போன்ற இந்தி மாநிலத்தவர்க்கு ‘இந்தியன்’ என்ற இல்லாத தேசிய இனமே அடையாளமாக உள்ளது. அவர்களுக்கென்று தனித்தன்மையுள்ள தேசிய இனம், தமிழ்த்தேசிய இனம் போன்று எதுவும் இல்லை. ஆகவே அம்மாநிலங்களை நிர்வாக வசதி கருதி சிறுசிறு பிரிவுகளாகப் பிரித்தாலும் அங்கு தேசிய இனப் பாதிப்பும் பொது மொழிப் பாதிப்பும் ஏற்படுவதில்லை.

விரிந்து பரந்து கிடக்கும் இந்த இந்தி மண்டலத்தின் மக்கள் தொகை, இந்தியாவின் மொத்த மக்கள் தொகையில் 40 விழுக்காட்டுக்கும் மேல் உள்ளது. மொத்தமுள்ள 543 மக்களவை உறுப்பினர்களில் 225 பேர் இந்த இந்தி மண்டலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். இந்தியன் என்ற பொது அடையாளத்தையும், இந்தி என்ற பொது மொழியையும் ஏற்றுள்ள இக்கூட்டத்திலிருந்துதான் இந்தியப் பெருமுதலாளிகளும் பார்ப்பன சக்திகளும் தங்களுக்கான மக்கள் அடித்தளத்தை அடையாளம் கண்டுள்ளன. இங்கு அவை ஆழக் கால் பதித்துள்ளன.

அதற்கு இந்து மதம் பேருதவி புரிகிறது. இம்மண்டலத்திலிருந்துதான் பெரும்பாலும் பிரதமர்களும் மெய்யான அதிகாரம் படைத்த ஆட்சியாளர்களும் உருவாகிறார்கள். எனவே நடைமுறையில் இந்தி மண்டலம் ஓர் உறுப்பாக செயல் வடிவம் பெற்றுள்ளது. அம்மாநிலங்களுக்குள் சிறுசிறு வேறுபாடு இருப்பது இந்த ஒரு மண்டல உணர்வைப் பாதிப்பதில்லை.

மேற்கண்ட கூறுகளைக் கவனத்தில் கொள்ளாமல் தமிழ் நாட்டையும் இந்தி மண்டலத்தில் சிறுசிறு மாநிலங்கள் உருவாவது போல் பிரிக்க நினைத்தால் அது தமிழினம் தன்னைத் தானே சிதைத்துக் கொண்டு வீழ்த்திக் கொள்ளும் முயற்சியாக முடியும்.

இந்தி மண்டலத்தில் காலூன்றி நிற்கும் பெருமுதலாளிய - இந்துத்துவா சக்திகள் தமிழ்நாடு வளர்ப்பதற்காகவே பிரிவினை கோருவதாகக் கூறுகிறார்கள். இவர்கள் வரையறுப்பில் வளர்ச்சி என்பது என்ன?

வடநாட்டு மற்றும் பன்னாட்டு முதலாளிகளின் பெரும் பெரும் தொழிற்சாலைகள், இந்திய அரசின் பெரும் பெரும் ஆலைகள், விண்முட்டும் கட்டடங்கள் போன்றவைதாம் வளர்ச்சியின் அடையாளங்களா? இவ்வளர்ச்சி சமூகத் திலுள்ள மிகச் சிறுபான்மையான பெருமுதலாளிகள், பெருவணிகர்கள், உயர் நடுத்தர வர்க்கத்தினர் போன்றோர் வளர்ச்சியே ஆகும். ஒட்டு மொத்த சமூக வளர்ச்சியாகாது.

இவை கூவம், அடையாறு போன்ற பல தூயநீர் ஆறுகளை சாக்கடைகளாக மாற்றியிருக்கின்றன. இதே போல் காவிரி, தாமிரபரணி, வைகை போன்ற ஆறுகளும் போன்ற வடமொழி சாராத தேசிய இனத்தாயகங்களைச் சிறுசிறு நிர்வாக மாநிலங்களாகப் பிரிக்கும் சூழ்ச்சித் திட்டத்தில் ஏற்கெனவே இருக்கின்றன. இதன் வளர்ச்சிப் போக்கில், அடுத்தடுத்துள்ள வெவ்வேறு மொழி பேசுகின்ற பகுதிகளை ஒருங்கிணைத்து ஒரு நிர்வாக மாநிலம் அமைக்கும் திட்டத்திலும் அவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

எடுத்துக் காட்டாக வேலூர், திருவள்ளூர் மாவட்டங்களை அவற்றை அடுத்துள்ள சித்தூர் மற்றுமுள்ள ஆந்திர மாவட்டங்களோடு சேர்த்து ஒரு மாநிலமாக்குவது. மருத்துவர் இராமதாசு போன்றோர் கோரும் தமிழகப் பிரிவினை மேற்படி தமிழின எதிகளின் எதிர்பார்ப்பை நிறைவேற்றுவதாகவே அமையும்.

இந்திய அரசு இன்னொரு 'மாநிலங்கள் சீரமைப்புக் குழுவை” உருவாக்கி, புதிய மாநிலக் கோரிக்கைகள் குறித்து ஆராயப் போவதாக செய்திகள் வருகின்றன. அப்போது இராமதாசு போன்றவர்கள் தமிழ்நாட்டைத் துண்டாட கோரிக்கை வைப்பார்கள். அதனைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்று தில்லி ஆதிக்கவாதிகள் கணக்குப் போட்டிருப்பார்கள்.

புதிதாக மாநிலக் கோரிக்கையாக எழுந்தால் அதுபற்றி தொடர்புடையவர்களோடு பேசி தீர்வு காண வேண்டுமே தவிர, இவ்வாறு மேலும் ஒரு மாநில சீரமைப்புக் குழுவை ஏற்படுத்துவது நயவஞ்சகத்திட்டமாகும். தமிழகத்தைத் துண்டாட விரும்புவோர் தமிழ்நாட்டில் வளர்ச்சி குன்றியுள்ள வட்டாரங்களை சாக்கடைகளாக மாற்றப்பட்டு வருகின்றன. கூவம், அடையாறு சாக்கடை ஆறுகளின் கரை நெடுக குடிசை போட்டு வாழும் இலட்சக்கணக்கான குடிமக்கள்தாம் சென்னைக் கோபுரங்களின் அஸ்திவாரங்கள். இப்படிப்பட்ட குடிசைகள் தமிழ்நாடு முழுவதும் பரவவேண்டும் என்பதுதான் தமிழக மாநிலப் பிரிவினையாளர்களின் இலட்சியமா?

‘பசுமைத் தாயகம்’ அமைப்பின் மூலம் சுற்றுச்சூழல் குறித்து இயக்கம் நடத்தி வரும் மருத்துவர் இராமதாசு சென்னை போன்ற இயற்கைக்கு முரணான வளர்ச்சியைத் தமிழகமெங்கும் விரிவாக்க விரும்புகிறாரா? வேளாண் நிலங்களைச் சாகடித்து அவற்றின் மேல் விண்முட்டும் கான்கிரீட் கல்லறைகள் எழுப்புவதுதான் வளர்ச்சியா? இவ்வாறு ஐரோப்பாவில் முதலாளியம் ஏற்படுத்திய இயற்கைக்கு முரணான வளர்ச்சியினால் உண்டான தீய விளைவுகளை நீக்கிடவே அந்நாடுகளில் பசுமை இயக்கங்கள் வளர்ந்துள்ளன.

‘வளர்ச்சி’ குறித்து அடிப்படைக் கோட்பாடுகள் இல்லையெனில், ஒருவரை விழுங்கி இன்னொருவர் வளர்வது, இயற்கையை அழித்துச் செயற்கையைப் புனைவது என்ற முதலாளிய இலாப வெறிப் போட்டியும், தனி நபர் நுகர்வு வெறித் தணிப்பும்தான் வளர்ச்சி என்றாகிவிடும்.

குறிப்பிட்ட சில சிறப்புப் பொருளியல் மண்டலங்களை எதிர்ப்பது, அரசுத் துறை தொழிற்சாலைகளை எதிர்ப்பது என்ற அளவில் தமது சுற்றுச் சூழல் பாதுகாப்பு, வேளாண் பாதுகாப்புக் கொள்கையை மருத்தவர் இராமதாசு சுருக்கிக் கொள்ளக்கூடாது. சென்னை - திருப்பெரும்புதூர் மண்டலம் போன்ற வளர்ச்சியைத் தான் பொதுவில் அவர் விரும்புகிறார் எனில் அவரது கொள்கைகள் ஐயத்திற்கு இடமாகி விடும்.

உலகமய முதலாளியம் தேசிய இனத் தாயகங்களைக் கலைத்து விட்டு அவற்றை வெறும் சந்தைத் திடலாக மாற்றுவதைக் குறிக்கோளாகக் கொண்டுள்ளது. முதலாளியத்திற்கு தேசிய இனம், தேசிய இனமொழி என்பவை ‘தடைக் கற்களாகவே’ தெரிகின்றன. முதலாளிகளுக்கு மக்கள் வெறும் வாடிக்கையாளர் கூட்டமாக இருந்தால் போதும். முதலாளியத் தேர்தல் கட்சிகளுக்கு மக்கள் வெறும் வாக்காளர்களாக இருந்தால் போதும். இந்த வகையில் மக்கள் தேசிய இனம், தேசிய மொழி, தேசியத் தாயகம் கடந்த உதிரிக் கூட்டமாக இருப்பதையே முதலாளிகள் விரும்புகின்றனர்.

கையில் ஒரு கைபேசி, பையில் ஒரு கைபேசி, குடிசைக்குள் ஒரு வண்ணத் தொலைக்காட்சிப் பெட்டி - இவைதான் வளர்ச்சியின் அடையாளமா? அந்தக் குடிசைக்குள் கழிவறை கிடையாது. சமையலறை கிடையாது. படுக்கையறை கிடையாது. மூன்று வேளை உணவு கிடையாது. விருந்தினர் வந்தால் எடுத்துப் போட இரண்டு நாற்காலி கிடையாது. இதுதான் வளர்ச்சியா?

வளர்ச்சி என்பது சமூகத்தில் சில செல்வந்தர்களின் செங்குத்தான வளர்ச்சி அன்று. சமூகம் முழுமையும் வளர்கின்ற கிடைநிலை வளர்ச்சியாகும். இயற்கைச் சமன்பாட்டுக்கும் சுற்றுச் சூழலுக்கும் சக மனிதர்களுக்கும் பாதிப்பு ஏற்படுத்தாமல் உணவு, உடை, உறையுள், சமூக உறவு ஆகியவற்றில் தன்னிறைவு காண்பதே மெய்யான வளர்ச்சியாகும்.

ஒரு சமூகத்தில் தன்தேவை நிறைவு என்ற அடிப்படையில் உற்பத்தியும் வழங்கலும் இருக்கும்போதுதான் இந்த வளர்ச்சி ஏற்படும். முதன்மையாக இலாப நோக்கு, வெளிநாட்டு வணிகம் போன்றவற்றை இலக்காகக் கொண்டு உற்பத்தியும் வழங்கலும் நடைபெறும் போது செங்குத்தான வளர்ச்சிதான் ஏற்படும்.

அதனால் இயற்கைச் சமன்பாடும் சுற்றுச் சூழலும் சக மனிதர்களும் பாதிக்கப்படவே செய்வர். முதலாளியத்தின் இருப்பு தனிநபர் இலாப வெறியில் உள்ளது. அது சமூக உறுப்பினர்களையும் தன்னைப் போலவே உதிரிகளாக மாற்றியிருக்கிறது. ஒரு வேறுபாடு, அது தன் கையில் பெரும்பெரும் தொழில் வணிக நிறுவனங்களை வைத்துக் கொள்கிறது; சமூக உறுப்பினர்களை அந்நிறுவனங்களின் கூலிக்காரர்களாக ஆக்கிவிடுகிறது. அதை மூடி மறைப்பதற்காக குடிமக்கள் என்ற பட்டத்தைச் சூட்டி விடுகிறது. அதிலும் ஒரு மாற்றம் செய்து நுகர்வோர் குடிமக்கள் என்று அவர்களை வாடிக்கையாளர்களாக வகைப்படுத்தியுள்ளது.

இவ்வாறான முதலாளிய வளர்ச்சி குறித்து பாட்டாளி மக்கள் கட்சியின் நிலைபாடு என்ன? உண்மையில் அது பாட்டாளி மக்களுக்கான கட்சிதானென்றால் முதலாளிய வளர்ச்சி முறையை மறுத்து சமூக வளர்ச்சி முறையை முன்மொழிய வேண்டும். அவ்வாறு சமூக வளர்ச்சி நோக்கில் சிந்தித்தால் தமிழ்நாட்டைத் துண்டு போடுவதை ஏற்காமல் ஒட்டுமொத்தத் தமிழ்ச் சமூகத்திற்கு உரிய தமிழ்த் தேசிய நிகரமை அரசியலை - பொருளியலை முன்வைக்க வேண்டும்.

அடுத்து, “மக்களுக்கு நெருக்கமாக நிர்வாகம் இருக்கவேண்டும். எனவே தமிழ்நாட்டைச் சிறுசிறு மாநிலங்களாகப் பிரிக்க வேண்டும்” என்கிறார் மருத்துவர் இராமதாசு. எல்லா அதிகாரங்களையும் எங்கோ இருக்கிற தில்லி குவித்து வைத்துள்ள ஏகாதிபத்திய நடுவத்திலிருந்து மாநிலங்களுக்கு அதிகாரத்தைப் பெறப் பாட்டாளி மக்கள் கட்சி என்ன கோரிக்கை வைத்திருக்கிறது? அதற்காக இதுவரை அக்கட்சி நடத்திய போராட்டங்கள் யாவை? நிர்வாகம் மக்களுக்கு நெருக்கமாக இருக்க வேண்டுமென்று மெய்யாகவே நினைத்தால் முதலில் கைவைக்க வேண்டிய இடம் தில்லி அதிகார மையமே.

அதை விடுத்து அதிகாரங்களையும் உரிமைகளையும் இழந்து புதிய காலனியாக ஆக்கப்பட்டுள்ள தமிழ்நாட்டுக்குள் நிர்வாகத்தை மக்களுக்கு நெருக்கமாகக் கொண்டு போவதாகச் சொல்வது வெறும் பசப்பல் ஆகும். தில்லி ஏகாதிபத்திய அதிகார மையத்தின் பா.ஜ.க. தலைமையிலும், காங்கிரஸ் தலைமையிலும் பங்கெடுத்த கட்சிதான் பா.ம.க. வருங்காலத்திலும் வாய்ப்புக் கிடைத்தால் அந்த அதிகார ஏகபோகத்தில் மூழ்கித் திளைக்கத் தயங்காத கட்சிதான் பா.ம.க. நகராட்சிக்குச் சற்று மேற்பட்ட அதிகாரம் படைத்த தமிழக மாநில நிர்வாகத்தைத் தமிழகத்தைத் துண்டாடுவதன் மூலம் மக்களுக்கு நெருக்கமாக்குவதாகச் சொல்வதில் எந்தத் தர்க்கமும் இல்லை; எந்த ஞாயமும் இல்லை.

நிர்வாகம் மக்களுக்கு நெருக்கமாக இருக்க வேண்டும் என்பதும் மக்களால் இயக்கப்படவேண்டும் என்பதும் தமிழ்த் தேசப் பொதுவுடைமைக் கட்சியின் முதன்மையான கொள்கைகளில் ஒன்று. அதை நிறைவேற்ற முதல் தேவை, தில்லி ஏகாதிபத்திய அதிகார மையத்திலிருந்து தமிழ்நாடு விடுதலை பெறுவதாகும். அடுத்து விடுதலை பெற்ற தமிழ்த் தேசக் குடியரசு, ஒரு கூட்டாட்சிக் குடியரசாகச் சீரமைக்கப்பட வேண்டும். தமிழ்த் தேசக் கூட்டாட்சியில் தமிழகம் 4 மாநிலங்களாகப் பிரிக்கப்படலாம். 4 சட்ட மன்றங்கள் வைத்துக் கொள்ளலாம். தமிழ்த் தேசத்திற்கு ஒரு நாடாளுமன்றம் இருக்கும்.

பிரித்தானிய ஏகாதிபத்திய ஆட்சி உண்டாக்கிய வருவாய் மாவட்டங்கள் கலைக்கப்பட்டு, ஊராட்சி ஒன்றியங்கள் அடிப்படை நிர்வாக அமைப்பாக மாற்றப்படும். அவை சிறு சட்டப்பேரவை போல் அதிகாரம் பெற்றிருக்கும். அதன் கீழ் ஊராட்சி மன்ற நிர்வாகம் மெய்யான மக்கள் நிர்வாகமாக இயங்கும். அதற்குரிய அதிகாரங்களை ஊராட்சிகள் மற்றும் நகராட்சிகள் பெற்றிருக்கும்.

சட்டப் பேரவை உறுப்பினர்கள் மற்றும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் வெறும் கைதூக்கிகளாக இல்லாமல் சட்டம் இயற்றுவதுடன் அதைச் செயல்படுத்தும் நிர்வாகப் பொறுப்பும் உள்ளவர்களாக இருப்பர். இவ்வாறான தமிழ்த் தேசிய மக்கள் நிர்வாகம் குறித்து வேறொரு வாய்ப்பில் விரிவாகவும் நுணுக்கமாகவும் விளக்கலாம்.

மக்களுக்கு நெருக்கமாக நிர்வாகம் இருக்க வேண்டுமென்று கூறுகின்ற பா.ம.க. நிறுவனர் மருத்துவர் இராமதாசு மற்றும் மருத்துவர் சேதுராமன், பெஸ்ட் இராமசாமி ஆகியோர் தமிழகத்தைத் துண்டாடுவதைத் தவிர்த்து வேறு வகைத் திட்டங்கள் எதுவும் வைத்திருக்கிறார்களா? அவ்வாறிருந்தால் அதையும் அவர்கள் விளக்க வேண்டும்.

அடுத்து பெரும் எண்ணிக்கையிலுள்ள தங்கள் வகுப்பினர் முதலமைச்சர்களாக வரவேண்டும் என்று கருதினால் அதில் தவறு எதுவும் இல்லை. அவர்கள் ஒட்டுமொத்தத் தமிழ்நாட்டுக்கே முதலமைச்சர்களாக வர உரிமையுடையவர்கள்தாம். அதற்காகத் தமிழ்நாட்டைத் துண்டு போட்டால், தங்களது அப்பத்தைச் சமமாகப் பங்கிட்டுத் தரும்படி குரங்கிடம் பஞ்சாயத்துக்குப் போன கதையாகிவிடும். அப்பத்தை இரண்டு துண்டாக்கிய குரங்கு, ஒன்று இன்னொன்றை விடக் கூடுதலாக இருப்பதாகச் சொல்லிச் சொல்லி அதைச் சமன்படுத்துவதற்காக அப்பத்தின் துண்டைச் சிறிது சிறிதாகப் பிய்த்து வாயில் போட்டுக் கொண்டது. இப்படியாக இரண்டு துண்டுகளையும் குரங்கே சாப்பிட்டு விட்டது. அதைப் போல் இரண்டு துண்டுத் தமிழ் நாட்டின் உரிமைகளையும் அதிகாரங்களையும் தில்லி கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பறித்துக் கொள்ளும்.

அந்த நிலையில் முதலமைச்சராக இருப்பவருக்கு என்ன அதிகாரமும் உரிமையும் இருக்கப் போகிறது? அதைக் கொண்டு அந்த முதலமைச்சர் தன் வகுப்பு மக்களுக்கும் இதரத் தமிழ் மக்களுக்கும் என்ன வளர்ச்சியைக் கொடுக்க முடியும்? பிரித்தானியக் காலனி ஆட்சியில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட சிற்றரசர்கள் தாங்கள் முடிசூட்டிக் கொள்ளலாமே தவிர மக்களுக்கான திட்டங்களை நிறைவேற்ற முழு இறையாண்மையும் அதிகாரமும் பெற்றவர்களாக இல்லை. அதைப் போல் துண்டாகிப் போன தமிழ்ப் பகுதிகளின் முதலமைச்சர்கள் என்ற பட்டத்தைச் சுமக்கலாமே தவிர இப்போதுள்ள குறைந்தபட்ச அதிகாரங்கள் கூட இருக்காது.

இன்னொரு முகாமையான செய்தியை கவனிக்க வேண்டும். துண்டுபட்டுப் போன தமிழ் மாநிலங்களில் அயல் இனத்தார் வரத்து இன்னும் அதிகமாகும். அப்பொழுது மண்ணின் மக்களிடம் உருவான மாநிலக் கட்சிகளை அயலார் ஏற்க மாட்டார்கள். தங்கள் பணத்தைக் கொண்டு தமிழர் வாக்குகளையும் விலைக்கு வாங்கி காங்கிரஸ், பா.ஜ.க போன்ற தில்லி ஏகாதிபத்தியக் கட்சிகளையே மாநில ஆளுங்கட்சியாக அல்லது எதிர்க்கட்சியாகக் கொண்டு வருவார்கள்.

இதற்குச் சரியான எடுத்துக்காட்டு இப்போதுள்ள புதுச்சேரி ஒன்றியப் பிரதேசம். அது தமிழர்களின் தாய் மண்ணாகும். அங்கு தமிழர்கள், குறிப்பாக வன்னிய மக்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் இருக்கின்ற போதும் தி.மு.க., அ.தி.மு.க. போன்ற மாநிலக் கட்சிகள் ஆட்சிக்கு வரமுடியவில்லை. வன்னியர் அடித்தளத்தைக் கொண்டுள்ள பா.ம.க.வும் ஆட்சிக்கு வரமுடியவில்லை. சட்டப் பேரவையில் கணிசமான இடங்களைக் கூட பா.ம.க.வால் கைப்பற்ற முடியவில்லை. இதற்கு அடிப்படைக் காரணம் வெளிமாநிலத்தவர் மிகையாகப் புதுச்சேரியில் குடியேறியதுதான்.

தமிழ்நாட்டைத் துண்டாடக் கோருவோர் அதைக் கைவிட்டு தில்லி ஏகாதிபத்திய நடுவத்தில் கட்டுண்டு கிடக்கும் தமிழ்நாட்டு உரிமைகளை மீட்கப் போராடுமாறும், தமிழ் நாட்டுக்குள் உண்மையான சமூக வளர்ச்சியும் மக்களுக்கு நெருக்காமான நிர்வாகமும் கிடைக்கச் சரியான திட்டங்களை வைத்துப் போராடுமாறும் தமிழ்த் தேசப் பொதுவுடைமைக் கட்சி அன்புடன் கேட்டுக் கொள்கிறது.

தமிழ் ஈழத்தில் வடக்கு கிழக்கு மாநிலங்களைத் தனித்தனியே பிரித்தது தவறு. அவற்றை ஒரே மாநிலமாக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை ஆதரிக்கும் பாட்டாளி மக்கள் கட்சி தமிழ்நாட்டைத் துண்டாட நினைப்பது முரண்பாடான நிலைபாடு என்பதை உணர்ந்து தன் நிலைபாட்டை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். மொழிவாரி மாநிலப் பிரிப்பின் போது ஆந்திரம், கர்நாடகம், கேரளம் ஆகியவற்றிடம் தன்னுடைய தாயகப் பகுதிகள் பலவற்றை இழந்துள்ளது தமிழ்நாடு. இழந்த தமிழ்ப் பகுதிகள் சிலவற்றைத் தமிழகத்தின் வடக்கிலும் தெற்கிலும் மீட்பதற்காக சிறைப்பட்ட தமிழர்களை, சிறையில் உயிர் நீத்த தமிழர்களை, துப்பாக்கிச் சூட்டுக்குப் பலியான தமிழர்களை, தடியடி பட்ட தமிழர்களை, சொத்துகளை இழந்த தமிழர்களை எண்ணிப் பார்த்து தமிழகத்தைத் துண்டாடும் கோரிக்கையை அவர்கள் கைவிட வேண்டும்.

இவற்றையெல்லாம் எண்ணிப் பார்த்து தமிழகத்தைத் துண்டாட ஒரு போதும் அனுமதிக்க மாட்டோம் என்று அனைத்துத் தமிழர்களும் உறுதி பூண வேண்டும்.

அடுத்து இன்றைய அரசியல் கட்டமைப்புக்குள் தமிழ்நாட்டின் அனைத்து பகுதியையும் சொந்தத் தாய் மண்ணாகக் கருதி சமமாக நடத்தி அதிகாரத்தில் சமபங்கு வகிக்கக் கூடிய புதிய நிலைமைகளைத் தோற்றுவிக்க ஒவ்வொருவரும் உறுதி பூண வேண்டும்.

(தமிழ்த் தேசியத் தமிழர் கண்ணோட்டம் திசம்பர் 2009 இதழில் வெளியான கட்டுரை)

Read More

தத்துவங்களின் முதுகுக்குப் பின்னால்..

தத்துவங்களின் முதுகுக்குப் பின்னால்..

   3:49 AM       தமிழ்த் தேசியன்

---

“தத்துவமில்லாத நடைமுறை குருட்டுத் தனம்; நடைமுறை யில்லாத தத்துவம் மலட்டுத்தனம்” என்று மார்க்சியம் கூறும். மெய்யியல் (Philosophy), கருத்தியல் (Ideology) இரண்டிற்கும் இக்கூற்று பொருந்தும். பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக, பலநூறு தலைமுறைகளாகக் கைமாற்றிக் கைமாற்றிக் கொடுக்கப்பட்ட மனித சிந்தனையே கருத்தியல் வளர்ச்சியின் உயிர்.

மனித சிந்தனை என்பது தனிப்பட்ட மனிதனின் சிந்தனையும், சமூகச் சிந்தனையும் கலந்ததே. டூரிங்குக்கு மறுப்பு என்ற நூலில் பிரடெரிக் எங்கெல்ஸ் பின்வருமாறு கூறினார்.

“தனித மனித சிந்தனை இல்லை. ஆனால் கடந்த கால, நிகழ்கால, எதிர்கால மனிதர்கள் பலகோடிப் பேரின் தனிப்பட்ட சிந்தனையாகவே அது நிலவுகிறது”.

இதன் பொருள், சமூக அனுபவத்தின் ஊடாகத் தனிமனிதர்கள் பெறும் சிந்தனைகளும் அத்தனிமனிதர்கள் அவற்றைத் தொகுத்துத் தங்களின் புதிய கருத்தையும் இணைத்து வழங்கும் கருத்துகளுமே தனிமனிதர்களும் முகாமையான பாத்திரம் வகிக்கிறார்கள்.

புறச் சூழல்கள் மனித சிந்தனையை வளர்க்கின்றன. மனித சிந்தனைகள் புறச்சூழலை மாற்றுகின்றன என்றார் காரல் மார்க்ஸ். ஃபாயர் பாக் தத்துவம் குறித்த ஆய்வியல் கட்டுரையில் அவர் இவ்வாறு கூறினார்:

“கல்வி கற்பிக்கிறவருக்கே கல்வி கற்பிக்க வேண்டிய தேவை இருக்கிறது”

சமூக அனுபவம் என்பதில் புறச்சூழல்கள், சமூகத் தலைமுறைகளின் அறிவு வளர்ச்சி, வளர்ப்பு ஆகியவை அடங்கும். தனிமனித சிந்தனை என்பதில் குறிப்பிட்ட தனிமனிதனின் அறிவாற்றல் அடங்கும். ஒரு குறிப்பிட்ட சூழ்நிலையில் வளர்வோர் அனைவரும் ஒரே மாதிரியான அறிவாற்றல் பெற்று விடுவதில்லை. அவர்களுள் தனிமனித ஆற்றல் ஆளுக்கு ஆள் வேறுபடுகிறது. ஒரு பெற்றோர்க்குப் பிறந்து ஒரே குடும்பச் சூழலில் வளர்ந்து ஒரு கல்விக் கூடத்தில் பயிலும் பிள்ளைகள் அனைவரும் ஒரே அளவில் அறிவாற்றல் பெற்றுவிடுவதில்லை.

இரட்டைக் குழந்தைகளாகப் பிறந்தவர்கள் மட்டுமின்றி, உடல் ஒட்டிப்பிறந்த இரட்டையரிடம் கூட ஒரே தன்மையில் அறிவாற்றலோ அல்லது பண்புகளோ அமைவதில்லை. புறச்சூழலை உள்வாங்கி அதற்கு எதிர்வினைபுரியும் ஆற்றல் ஒவ்வொரு தனிநபருக்கும் வேறுபடுகிறது.

அடிமைப்பட்ட இனத்தில் ஒரே காலத்தில் எல்லோர்க்கும் விடுதலைச் சிந்தனைகள் உருவாவதில்லை. புரட்சி முதலில் தனி மனிதனின் மனதிலிருந்து தோன்று கிறது என்றார் அந்தோணியோ கிராம்சி.

தானும் சக மனிதர்களும் அடிமைப்பட்டிருக்கும் சமூகச் சூழ்நிலை இல்லாமல் தனிமனிதன் மனதில் புரட்சி எண்ணம் தோன்றிவிடாது. முதலாளியம் வளர்ச்சி யடையாத புறச்சூழலில் “மூலதனம்” என்ற நூல் பிறக்க முடியாது. அதே வேளை, முதலாளியச் சூழலில் எல்லோரும் காரல்மார்க்ஸ் ஆகிவிடமுடியாது. ஆடம் ஸ்மித், ரிக்கார்டோ போன்ற முந்திய தலைமுறை முதலாளியப் பொருளியல் வல்லுநர்கள் வரிசை தோன்றும் முன் காரல்மார்க்சும் உருவாகியிருக்க முடியாது. கருத்தியல் என்பது முழுக்க முழுக்கத் தனிமனித மொத்தக் கண்டுபிடிப்பு அன்று . அதேபோல் சமூக உறுப்பினர்கள் அனைவரும் கருத்தியல் வழங்கிட இயலாது.

குறிப்பிட்ட சூழலில் வாழும், குறிப்பிட்ட சமூகத்தில், குறிப்பிட்ட ஆற்றல் உள்ள தனிமனிதர்களே கருத்தியல் வழங்குகிறார்கள். மனித சிந்தனைக்கு எப்போதும் வரம்புண்டு. அடுத்தடுத்த தலைமுறையால் முடிவில்லாமல் அது வளர்க்கப்பட வேண்டும். சிறு பிழையுமின்றி ஓர் உண்மை கண்டறியப்பட்டிருக்கிறது என்றால் அது பல தவறுகளுக்குப் பின்னால்தான் கைவரப் பெற்றிருக்கும் என்றார் எங்கெல்ஸ்.

இவ்வாறான உண்மைகளில் ஒன்றோ அல்லது மற்றதோ மனித வாழ்வின் முடிவில்லாத காலப் போக்கில் மட்டுமே முழுமையாகக் கைவரப் பெறமுடியும் என்றார்.

“நிரந்தரமான உண்மை என்று ஒன்றில்லை. அறியப்பட்ட உண்மைகள்ள்ள்ள்ள் சார்புத் தன்மை உள்ளவையே (Relative Truth). எடுத்துக்காட்டாக, உயர்நிலை விலங்குகள் தமது வயிறுகள், குடல்கள் மூலமாகவே செரிமானம் நடத்துகின்றன என்று கூடத் துணிந்து கூற முடியாது. காரணம், தலையில் மையப்பட்டிருக்கும் நரம்பு மண்டலச் செயல்பாடு செரிமானத்திற்கு இன்றியமையாதது.

“எனவே, இறுதியும் அறுதியுமான உண்மைகளை வேட்டையாடி வெல்லத் தொடங்குவோர் சிலர், 1821 மே 5-ஆம் நாள் நெப்போலியன் இறந்தார்; உழைக்காமல் மனிதர்கள் வாழமுடியாது என்பன போன்ற ஆரவார அறிவிப்பு களையும், பழஞ்செய்திகளையும் நிரந்தர உண்மைகளாகக் கூறிக் கொண்டிருக்கலாம்.

“அதற்காக இப்பொழுது நாம் எட்டியுள்ள அறிவின் கட்டம் சிறிதும் இறுதியானதல்ல என்ற உண்மையைக் கண்டு கலவரமடைய வேண்டாம். இது ஏற்கெனவே விரிந்த அளவிலான தீர்ப்புகளைத் தழுவியதாக இருக்கிறது.”

- எங்கெல்ஸ், டூரிங்குக்கு மறுப்பு.

கருத்தியல் என்பது வளர்ந்து கொண்டே இருக்க வேண்டிய நிலையில் தான் உள்ளது. வளர்தல் என்பதன் பொருள் என்ன? காலாவதியாகிவிட்ட அல்லது பொருந்திவராத அல்லது பிழையாக இடம் பெற்றுவிட்ட கருத்துகள் களையப்பட்டு, புதிய உயிர்ப்பும், பொருத்தப்பாடும், பிழை நீக்கமும் செய்யப்பட்ட புதிய கருத்துகள் அக்கருத்தியலில் இணைக்கப்படுவது தான் கருத்தியல் வளர்ச்சி.

ஒப்பீட்டளவில் அனைத்தம்சத் தன்மையுடன் கூடுதல் வளர்ச்சி பெற்று, ஒழுங்கமைப்பும், தன்னமைதியும், வளர்வதற்கான வாயில்களும் கொண்ட தத்துவம் மார்க்சியம் மட்டுமே. ஆனால் மார்க்சியம் என்பது வளர்ந்து கொண்டே இருக்க வேண்டிய தத்துவம் ஆகும். முற்ற முழுதாக வளர்ந்து முடிந்துவிட்ட தத்துவம் அல்லது கருத்தியல் எதுவும் இல்லை. அப்படி ஒன்று இருப்பதாகச் சொன்னால் அது செத்துப்போயிருக்கும்.

இந்தியாவில், தமிழ்நாட்டில் மார்க்சிய அரசியல் தலைவர்கள் இந்த மண்ணுக்கேற்ப மார்க்சியத்தை வளர்த்தார்களா? இல்லை. மார்க்சியம் வளர்ந்துகொண்டே இருக்க வேண்டிய தத்துவம் என்று சொல்லளவில் கூறினார்கள். நடைமுறையில் அதைக் கடைபிடிக்கவில்லை. அவர்கள் மூளையை மூன்றாவது அகில ஆவணங்களும் ரசிய, சீனப்புரட்சிகளின் சாதனைகளும் அடைத்துக் கொண்டடுவிட்டன.

இந்தியத் துணைக் கண்டத்தின் தனித்தன்மைகளாக உள்ள வர்ணம், சாதி, பார்ப்பனியம் ஆகியவை குறித்து அவர்களின் ஆராய்ச்சி என்ன?அம்முரண்பாடுகளைத் தீர்க்க அவர்கள் முன் வைத்த முடிவுகள் யாவை? எதுவுமில்லை. நிலக்கிழமை ஒழிக்கப்பட்டால் இவை எல்லாம் தீர்ந்து விடும் என்று கிளிப்பிள்ளை போல் சொல்லி வந்தார்கள். “பார்ப்பனியம்” என்ற ஆதிக்கக்

கருத்தியல் இருப்பதையே அவர்கள் ஏற்கவில்லை.

நிலக்கிழமை செல்வாக்கிழந்து, முதலாளியம் வளர்ந்துவிட்ட நிலையிலும் இந்தியாவில், வர்ண, சாதி ஆதிக்கம் பார்ப்பனிய ஆதிக்கம் ஆகியவை கோலோச்சுகின்றன. இந்திய அரசு கட்டமைப்பிலேயே பார்ப்பனிய ஆதிக்க சக்திகள் இருக்கின்றன. அனைத்திந்திய சமூக மாறுதல்

அல்லது அனைத்திந்தியப் புரட்சி பேசும் எந்தக் கம்யூனிஸ்ட்டுக் கட்சியும் அல்லது எந்த மா.லெ. குழுவும் இந்த வரையறுப்பை தனது கட்சித் திட்டத்தில் அடுத்து, இந்தியா ஒரு தேசமல்ல் அதற்குள் பல தேசங்கள் இருக்கின்றன என்ற அடிப்படை உண்மையைக் கூட இந்தக் கம்யூனிஸ்ட்டு கட்சிகளும், மா.லெ. குழுக்களும் ஏற்கவில்லை.

வர்ணம், சாதி, பார்ப்பனியம் குறித்த துல்லியமான ஆய்வுகளை மார்க்சோ லெனினோ செய்ய வாய்ப்பில்லை. இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் வாழ்பவர்கள் தாம் அந்த ஆய்வை செய்ய முடியும். ஆனால் தேசம், தேசிய இனம் குறித்த ஆய்வுகளை லெனினும் ஸ்டாலினும் செய்துள்ளார்கள். ரசியப்புரட்சியின் வெற்றிக்குப் பின் இறையாண்மையுள்ள தேசங்களின் ஒன்றியத்தை நிறுவியும், பிரிந்து போக விரும்பிய தேசிய இனத்தைப் பிரிந்துபோக அனுமதித்தும் ஓர் எடுத்துக்காட்டை உருவாக்கினார்கள். அவர்களிடமிருந்து இங்குள்ள கம்யூனிஸ்ட்டுக் கட்சிகளும், மா.லெ. குழுக்களும் ஏன் பாடம் கற்கவில்லை?

இந்தியாவை ஒரு தேசமென்றும், இந்தியப்புரட்சிக்கு வேலைத்திட்டம் என்றும் எப்படி வகுத்தார்கள்? ரசியப்புரட்சி என்பது முகாமையாக ரசிய தேசிய இனத்தில் நடந்த புரட்சிதான்! ஜார்மன்னன் பிடித்து வைத்திருந்த பிற தேசிய இனங்களில் ரசியப்புரட்சிக்கு ஆதரவு இருந்தது. இந்தியாவில் பல் தேசிய இனங்களிடையே புரட்சி நடத்த எப்படி முடிவுக்கு வந்தார்கள்? சற்றொப்ப எழுபது ஆண்டுகளாக அனைத்திந்தியப் புரட்சியில் என்ன முன்னேற்றம் கண்டார்கள்?

தமிழ்த்தேசியம், தமிழ்த்தேச விடுதலை என்றால் மேற்படி கம்யூனிஸ்ட்டுக் கட்சிகளுக்கும், மா.லெ. குழுக்களுக்கும் எட்டிக் காயாய் கசக்கிறது. “தமிழ்த்தேசியம்” என்பது மார்க்சிய - லெனினிய அடிப்படையில் தவறான கருத்தியல் என்று இவர்கள் ஒருபோதும் மெய்ப்பித்ததில்லை. அது குறித்து உருப்படியாக கருத்தியல் தருக்கம் நடத்தி உண்மையை உள்வாங்கிக்கொள்ள ஒருபோதும் இவர்கள் முன்வந்ததில்லை.

தமிழ்த்தேசியப் புரட்சிப்பதாகையை ஏந்தியுள்ள அமைப்புகள் மீதும் அவர்களின் கருத்தியல் மீதும் பிரிவினைவாதம், பிராந்தியவாதம், தமிழ் இனவெறி என்று கொச்சை மொழிகள் கூறுவதோடு நிறுத்திக்கொள்கின்றன.

மார்க்சியம் - லெனினியம் - என்ற தத்துவத்தின் முதுகுக்குப் பின்னால் இவ்வமைப்புகளின் தலைவர்கள் ஒளிந்து கொள்கிறார்கள் மார்க்சிய - லெனினியத் தத்துவத்தை உரியவாறு இவர்கள் உள்வாங்கிக் கொள்ளவுமில்லை. அதைத் தாங்கள் வாழும் சமூக நிலைமைக்கேற்ப வளர்க்கவுமில்லை.

பெரியார், அம்பேத்கர் போன்ற சிந்தனையாளர்கள், வர்ணம், சாதி, பார்ப்பனியம் குறித்துச் செய்துள்ள ஆய்வுகளைக் கற்று உள்வாங்கி, அவற்றை மார்க்சிய இயங்கியலுக்கேற்ப தகவமைத்து, மார்க்சிய - லெனினியத்துடன் இணைக்க வேண்டும். அந்த ஆய்வுப் பணியை இவர்கள் செய்யவில்லை.

தேசம், தேசிய இனம், மொழி ஆகியவை குறித்த ஆய்வுகள் மார்க்சிய - லெனினியத்தில் இருக்கின்றன. ஆனால் அவை இன்னும் மேம்படுத்தி வளர்க்கப்பட வேண்டிய நிலையில் இருக்கின்றன. ஒடுக்கப்பட்ட தேசிய இனத்தின் விடுதலைப் போராட்டத்தைப் பாட்டாளிவர்க்கம் ஆதரிக்க வேண்டும் என்ற வரம்புடன் அது நிற்கிறது. ஒடுக்கப்பட்ட தேசிய இனத்தின் விடுதலைப் போராட்டத்தைப் பாட்டாளிவர்க்கம் முன்னெடுக்க வேண்டும் என்று அது மேம்படுத்தப்படவேண்டும்.

பிரிந்துபோகும் உரிமையுடன் கூடிய தன்னுரிமை (Self Determination with the right to secede ) என்பதில், பிரிந்து போவதைவிடவும் கூட்டாட்சியில் இடம் பெறுவதற்குக் கூடுதல் அழுத்தம் தரப்படுகிறது. பாட்டாளிவர்க்கம் சொந்த தேசத்தை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று கூறப்பட்டிருந்தாலும், பாட்டாளிவர்க்க சர்வதேசியம் என்ற கருத்திற்கு அதை உட்படுத்துவதால், பாட்டாளி வர்க்கம் தனது சொந்த தேசியத்திற்கு முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டிய தேவையைக் குறைத்து, அது சர்வதேசியத்திற்கு முன்னுரிமை கொடுக்கும் வகையில் கருத்து வழங்கப்பட்டுள்ளது.

சர்வதேசியம் என்பது இப்பொழுது கருத்தளவில் தான் இருக்கும். மெய்நடப்பில் சர்வதேசியம் உருவாவது நிகரமைத் தேசங்கள் பற்பலவாக உலகில் பெருகிய பின்னரே நடக்கும். தொலைவான எதிர்காலத்தில் செயல்பட வேண்டிய நடைமுறையை, அதாவது, சர்வதேசியத்திற்கு தேசியத்தை உட்படுத்துவதை இப்பொழுதே கடைபிடிக்க முடியாது; கூடாது.

பாட்டாளிவர்க்க சர்வதேசியம் அமைவதற்கு முன்நிபந்தனை, தனியான தேசம் ஒவ்வொன்றும் அதனதன் முரண்பாடுகளைத் தீர்த்து நிகரமைச் சமூகம் அமைப்பதுதான். தனி ஒரு நாட்டில் நிகரமைப்புரட்சி செய்வதுதான். மற்ற நாடுகளுக்கு அக்கொள்கை காலப் போக்கில் பரவி பாட்டாளி வர்க்க சர்வதேசியம் அமைய வழிவகுக்கும் என்று லெனின் கூறினார். ஒரே நேரத்தில் உலகப்புரட்சி செய்தால் தான் பாட்டாளிவர்க்க சர்வதேசியம் உருவாகும். தனியொரு நாட்டின் நிகரமையும் நிலைக்கும் என்றார் டிராட்ஸ்கி. டிராட்ஸ்கி கோட்பாடு கானல்நீர் பருக ஓடிய கதையாகவே முடியும்.

தனியொரு தேசப் புரட்க்கு முன்னுரிமை தராமல் சர்வதேசியத்திற்கு முன்னுரிமை கொடுப்பது, மறுக்கப்பட்ட டிராட்ஸ்கியத்திற்கு மறு வாழ்வு கொடுப்பதாகவே ஆகும். மொழி, தேசிய இனம் ஆகியவை குறித்த ஆய்வுகள் மார்க்சிய- லெனினியத்தில் இருக்கின்றன. இன்று நாம் முன்வைக்கும் ஒரு மொழிக் கொள்கை லெனினிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டது தான். ஆனாலும் மொழியின் சமூகவியல் குறித்து மேலும் வளர்க்க வேண்டிய கூறுகள் இருக்கின்றன.

உற்பத்தி சக்திகளில் ஒன்றாக மொழி இருப்பதைக் கிட்டத்தட்ட ஸ்டாலின் சொல்லிவிட்டார். ஆனால், அந்த அடிப்படையில், சமூக மாற்றத்தில் மொழிக்குள்ள தனித்தன்மையான பாத்திரத்தை அவரோ லெனினோ தெளிவாக வரையறுக்கவில்லை. சமூகக் கட்டுமானத்தின் அடித்தளத்திலும் மேல் தளத்திலும் மொழி செயல்புரிகிறது. இரண்டுக்கும் பொதுவானது மொழி என்கிறார் ஸ்டாலின். சமூகத்தில் மொழிக்குள்ள இயங்கு ஆற்றலை (Dynamics) உரியவாறு தெளிவுபடுத்த வேண்டியுள்ளது. ஆனால் அதற்கான அடிப்படைக் கூறுகள் மார்க்சியத்தில் அடையாளம் காட்டப்பட்டுள்ளன. தேசிய இனத்தின் சமூக இயங்கு ஆற்றலை உரியவாறு மார்க்சியம் அடையாளம் காணவில்லை. தேசிய இனக் கோரிக்கைகளை சனநாயகக் கோரிக்கைள் என்ற அளவில்தான் லெனின் பார்க்கிறார். சமூக வளர்ச்சியில், சமூக மாற்றத்தில் தேசிய இனம் வகிக்கும் தீர்மானகரமான பாத்திரம் விளக்கப்பட வேண்டும். தேசிய இனச்சிக்கலை மூன்றுவகையாக லெனின் பார்த்தார்.

1. வளர்ச்சி அடைந்த முதலாளிய நாடுகள் தங்கள் தேசிய இனச்சிக்கலைத் தீர்த்துக் கொண்டன. தேச அரசுகளை உருவாக்கிக் கொண்டன.

2. ரசியா போன்ற, முதலாளியம் வளர்ச்சி பெறாத மண்டல வல்லாட்சிகள் பக்கத்துத் தேசங்களை ஆக்கிரமித்துத் தன்னுடன் சேர்த்துக்கொண்டன. (இப்பொழுது சீனா ஆக்கிரமித்து வைத்துள்ள திபெத், துருக்கிஸ்தான் ஆகியவற்றையும் இந்த வகையினத்தில் சேர்த்துக் கொள்ளலாம் - கட்டுரையாளர்)

இதற்கான தீர்வாக, பிரிந்துபோகும் உரிமையுள்ள தன்னுரிமையை முன்வைத்தார். சமத்துவ அடிப்படையில் இந்தத் தேசிய இனங்கள் சேர்ந்தும் இருக்கலாம். அதற்கு வாய்ப்பில்லையேல் பிரிந்தும் போகலாம்.

3. ஏகாதிபத்தியங்கள் பிடித்துவைத்துள்ள காலனி நாடுகள். இவற்றிற்கு விடுதலையே ஒரே தீர்வு.

வளர்ச்சியடைந்த முதலாளிய நாடுகளில் கூட இப்பொழுது தேசிய இனச்சிக்கல் எழுந்து, அங்கும் தனிநாட்டுக் கோரிக்கைள் முன்னுக்கு வந்துள்ளன.

எடுத்துக்காட்டாக, ஒருங்கிணைந்த அரசில் (ஹி.ரி.- பிரிட்டனில்) மார்க்ஸ், லெனின் காலத்திலிருந்து உள்ள அயர்லாந்து விடுதலைப்போராட்டம் இன்னும் தொடர்கிறது. அதை ஒரு விதிவிலக்காகக் கருத முடியாத வகையில் இப்பொழுது அங்கு ஸ்காட்லாந்து விடுதலை இயக்கம் செல்வாக்குப் பெற்றுள்ளது. ஸ்பெயினில் பாஸ்க்கு, கட்டலான் விடுதலை இயக்கங்கள் இயங்குகின்றன. உலகக் கவனத்தை அவை ஈர்க்கின்றன. கனடாவில் கியுபெக்கில் பிரெஞ்சுக்காரர்கள் விடுதலை கோருகிறார்கள்.

இரண்டாவது கூறாக, பிரிந்து போகும் உரிமையுடன் தன்னுரிமை பெற்று, பல தேசிய இனங்கள் கூட்டரசில் இணைவது என்பதாகும். இவ்வாறு இணைந்த தேசிய இனங்கள், சோவியத் ஒன்றியம், செக்கஸ்லோவாக்கியா, யுகோஸ் லாவியா கூட்டரசுகளிலிருந்து பிரிந்து தங்களுக்குரிய தனித் தனித் தேசங்களை அமைதியாகவோ அல்லது ஆயுதப்போர் வழியிலோ நிறுவிக் கொண்டன. தன்னுரிமையில் கூட்டாட்சிக்கு அழுத்தம் கூடுதலாகத் தரப்பட்டது. தனித் தனி அரசுகளாக அவை பிரிந்ததன் மூலம் பிரிந்து போகும் உரிமையே கூடுதல் அழுத்தம் பெற்றுள்ளது.

மூன்றாவதாக, காலனிகள் விடுதலை. காலனிகள் விடுதலை அடைந்தன. விடுதலை அடைந்த காலனிகளுக்குள் தேசிய இன ஒடுக்குமுறைகள் மேலோங்கி, அவை தேசிய விடுதலை கோரிப்

போராடுகின்றன. பாகிஸ்தானிலிருந்து வங்காளதேசம் விடுதலை அடைந்தது. எத்தியோப்பாவிலிருந்து எரித்திரியா விடுதலை அடைந்தது. இந்தோனேசியாவிலிருந்து கிழக்குத் திமோர் விடுதலை அடைந்தது.

இந்தியா, இலங்கை, பாகிஸ்தான், சூடான் போன்ற முன்னாள் காலனிகளுக்குள் சிக்கிக்கொண்ட இந்நாள் காலனிகள் விடுதலைக்குப் போராடுகின்றன.

தேசிய இனசிக்கலில் உள்ள இந்த நான்காவது கூறு, லெனின் காலத்தில் முன்னுக்கு வரவில்லை. இரண்டாம் உலகப்போருக்குப்பின் காலனிகள் விடுதலை அடைந்த பின்னரே இந்தக்கூறு முன்னுக்கு வந்தது. இதற்கான விடையை லெனினிடம் தேடாமல், நாம்தான் காணவேண்டும்.

ஒரு தேசிய இனம் தனக்கான தனிநாட்டை அமைத்துக்கொள்வது அதன் அடிப்படை உரிமை என்ற லெனின் வரையறுப்பு, இந்த நான்காவது கூறில் வரும் தேசிய இனச்சிக்கலின் தீர்வுக்கு வழிகாட்டும். அவ்வாறு அதை நாம் புரிந்துகொண்டு லெனினியத்தை வளர்க்க வேண்டும்.

வாக்குச்சீட்டு ஒடுக்குமுறை

முன்னாள் காலனிகளுக்குள் சிக்கிக் கொண்டுள்ள இந்நாள் காலனிகளின் நிலை என்ன? அனைத்துத் தேசிய இனங்களிலும் உள்ள மக்களுக்கு ஆளுக்கொரு வாக்கு என்ற சனநாயகத் தோற்றத்திலான மாயப்போர்வைக்குள் இந்த வகைக் காலனியம் மறைக்கப்படுகிறது.

ஏகாதிபத்தியங்கள், தங்களின் கொள்ளைக்கான நிர்வாக ஏற்பாடாக, பல்வேறு தேசிய இனங்களை

ஒன்றாகப் பிணைத்து செயற்கையான நாடுகளை உருவாக்கின. அவ்வாறு செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட நாடுகளில் ஒன்றுதான் இந்தியா.

ஏகாதிபத்தியங்கள் இவ்வாறான செயற்கை நாடுகளைவிட்டு வெளியேறியபின் இந்நாடுகளில் உள்ள பெரும்பான்மை மக்கள் தொகை கொண்ட தேசிய இனம், சிறுபான்மைத் தேசிய இனங்களை ஒடுக்கி, அதே செயற்கை நாடுகளுக்குள் வைத்தன.

அந்த ஒடுக்குமுறையை மறைக்க, சனநாயகத் தோற்றத்துடன் கூடிய ஆளுக்கொரு வாக்கு என்ற தூண்டிலை நீட்டின. ஆளுக்கொரு வாக்கு என்பது இந்நாடுகளில், தேசிய ஒடுக்கு முறையை மறைக்கும் மூடுதிரையே!

பெரும்பான்மைத் தேசிய இனத்தின் பேராளர்களே நாடாளுமன்றத்தில் பெரும்பான்மையாக இருப்பர். அந்தப் பெரும்பான்மை வாக்களித்து, சிறுபான்மைத் தேசிய இனங்களை ஒடுக்கவும், சுரண்டவும் சட்டங்களை நிறைவேற்றும். எந்த வரலாற்றுத் தொடர்பும், சமூகத் தொடர்பும், நிலத்தொடர்பும் இல்லாத வெவ்வேறு தேசிய இனங்களை ஒன்றாக இணைத்து வைத்துவிட்டு , அவற்றுள் ஒரு தேசிய இனம் பெரும்பான்மை, இன்னொரு தேசிய இனம் சிறுபான்மை என்பது வரலாற்று அநீதி.

ஒரு வீட்டில் வசிக்கும் ஒரு குடும்பத்துடன் அதனோடு தொடர்பில்லாத இன்னொரு குடும்பத்தைக் கொண்டு வந்து சேர்த்துவிட்டு, வீட்டுக்குரிய குடும்பத்தினர் சிறுபான்மை ஆகிவிட்டனர் என்றால் எப்படியோ அப்படியே இதுவும் வல்லடி வழக்கு.

பெரியார்

தமிழ்நாட்டில் இன அரசியலையும், இன விடுதலை அரசியலையும் விரிந்த பகுதி மக்களிடம் கொண்டுசேர்த்தவை தி.க.வும். தி.மு.க.வும் ஆகும். இந்த இன அரசியலின் தத்துவத் தந்தை பெரியார் ஆவார். பெரியார் கடைசிவரை தமிழ்நாட்டின் விடுதலைக் கோரிக்கையை வலியுறுத்தினார். அவர் 1973 டிசம்பரில் மறைவதற்கு முன் வந்த செப்டம்பர் -17 பிறந்த நாள் விடுதலை இதழ் மலருக்கு அவர் கடைசியாக எழுதிய கட்டுரையில் தனித் தமிழ்நாட்டுக்காகப் போராட, மக்களுக்கு உறுதியான வேண்டுகோள் விடுத்தார்.

தி.மு.க. 1963 -இல் விடுதலைக் கோரிக்கையைக் கைவிட்டது. “தமிழ்நாடு தமிழருக்கே” என்ற முத்திரை மொழியை விடுதலை ஏட்டின் முகப்பில் தாம் உயிரோடிருக்கும் வரை போட்டு வந்தார் பெரியார். நெருக்கடி நிலை அறிவிக்கப்பட்ட நிலையில், மணியம்மையாரும் ஆசிரியர் வீரமணியும் அம்முத்திரை மொழியை விடுதலையிலிருந்து நீக்கிவிட்டனர்.

ஆரிய இனத்தை எதிர்த்த இந்த இனவிடுதலை இயக்கத் தலைவர்கள் ஆரியர்களுக்கு எதிராக திராவிடர்கள் என்ற குழப்பமான இனக் கருத்தியலை முன்வைத்தார்கள். 3500 ஆண்டுகளுக்கு முன் தமிழர்களுக்கு ஆரியர்கள் சூட்டிய திரிபுப் பெயர்தான் திராவிடர் என்பது. அதையே புத்தாக்க கால ஐரோப்பிய ஆய்வாளர்களும் எடுத்துக் கொண்டனர்.

திராவிட இயக்கம் சுட்டிய திராவிட இனத்தில் தமிழர், தெலுங்கர், கன்னடர், மலையாளி உள்ளிட்டோர் இடம் பெற்றனர். தமிழ்நாடு, ஆந்திரப்பிரதேசம், கர்நாடகம், கேரளம் அடங்கிய “திராவிட நாட்டுக்கு” விடுதலை கோரினர். ஆனால் தமிழர் தவிர மற்ற மூன்று மாநிலத்தவரும் தங்களைத் திராவிடர் என்றும் அடையாளப் படுத்திக் கொள்ளவில்லை.

தங்கள் நாடு திராவிட நாடு என்றும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவர்கள் இயற்கையான தங்கள் தங்கள் தேசிய இன அடையாளத்தையும், அதன் வழித் தேசத்தையுமே ஏற்றனர். பிற்காலத்தில் “தெலுங்கு தேசம்” என்ற பெயரில் ஒரு கட்சி உருவானதையும் கவனத்தில் கொள்ளலாம்.

மற்ற மூன்று மாநிலங்களிலும் தெலுங்கர், கன்னடர், மலையாளி ஆகியோர் தி.க. கிளையையோ, தி.மு.க. கிளையையோ தொடங்கவில்லை. அம்மாநிலங்களில் உள்ள தமிழர்களில் ஒரு சாரார் இக்கழகங்களின் கிளைகளைத் தொடங்கினர். இன அரசியலையும், இனவிடுதலைப் போராட்டத்தையும் விரிந்த பகுதி மக்களிடம் கொண்டு சேர்த்த இக்கழகங்கள், இயற்கையான தமிழின, தமிழ்த்தேசிய அரசியலை முன்வைக்கவில்லை.

தந்தை பெரியார் 1950- களில் தனித்தமிழ்நாடு கோரிக்கையை முன்வைத்தார். ஆனாலும் அவர், தமக்கு மொழிப்பற்றோ, இனப்பற்றோ இல்லை; மனிதப்பற்றுதான் உண்டு என்று அவ்வப்போது கூறி வந்தார். மனிதப் பற்றின் ஒரு கூறுதான் இனப்பற்று. ஆனால் தேசியம் என்பதே பாசிசம் என்று கூறி தேசிய இனக்கோட்பாட்டை பெரியார் எதிர்த்தார். இட்லரின் செர்மானிய தேசிய வெறியால் எவ்வளவு பேரழிவு ஏற்பட்டது என்று விளக்கினார். இந்திய தேசியத்தை எதிர்ப்பதற்காகத் தேசியம் என்ற கருத்தியலைப் பெரியார் எதிர்த்தார் என்று கூற முடியாது.

தமது புரிதலுக்கேற்ப கோட்பாட்டு அடிப்படையில் தேசியம் என்ற கருத்தியலைப் அவர் எதிர்த்தார். இந்த நிலைபாடு, இனச்சிக்கலில் அவரது தன் முரண்பாட்டையே காட்டியது. தேசிய இன அடிப்படையிலான, தமிழ்த்தேசியத்தை அவர் ஏற்காததால் வர்ண - சாதி ஆதிக்கமற்ற, மூடநம்பிக்கை ஒழிந்த ஒரு தனிநாடு , கன்னியாகுமரி மாவட்ட அளவிற்குக் கிடைத்தால் கூட, அதை ஏற்றுக் கொள்வேன் என்றார்.

இந்த நிலைபாட்டைத் திறனாய்வு செய்தால், கன்னியாகுமரி மாவட்டந் தவிர்த்த பிறபகுதித் தமிழர்களிடம் வர்ணசாதி ஆதிக்கமும் மூடநம்பிக்கைகளும் நீடித்தால் அதைப்பற்றி பெரியாருக்குக் கவலை இல்லையா என்ற வினா எழும். உண்மையில் அப்படிப்பட்ட எண்ணம் அவருக்குக் கிடையாது.

அப்படி வினா எழுப்பாமல், வர்ண - சாதி ஆதிக்கத்தின் மீதும் மூடநம்பிக்கைகள் மீதும் பெரியாருக்கு எந்த அளவு வெறுப்பு இருந்தது என்ற அளவில் மட்டுமே நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதற்கு மேல், இன அரசியலில், பெரியாரின் “கன்னியாகுமரி மாவட்ட அளவு” என்ற

இக்கூற்றை வழிகாட்டும் நெறியாக ஏற்கக்கூடாது.

மொழிகுறித்தும் பெரியாரின் கொள்கை குழப்பமானதே. தமிழ்நாட்டில் வடமொழி ஆதிக்கம் ஆட்சி முதல் அடுப்பங்கரை வரை இருப்பதை எதிர்த்துப் போராடியவர் அவர். அவ்விடங்களில் தமிழைக் கொணரப்பாடுபட்டவர். ஆனாலும் அவர்க்கு மொழி குறித்து முன்னுக்குப்பின் முரணில்லாத தெளிந்த வரையறுப்பு இல்லை.

எனவே ஒரு கட்டத்தில் தமிழைக் “காட்டுமிராண்டி மொழி” என்றார். தமிழைக் கைவிட்டு, ஆங்கிலத்தைக் கல்வி மொழியாகவும் வீட்டுமொழியாகவும் மாற்றிக் கொள்ளச் சொன்னார் 1965-இல் மாணவர்கள் நடத்திய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க இந்தித் திணிப்பு எதிர்ப்புப் போராட்டத்தை எதிர்த்தார். தமிழர்கள் ஆங்கிலம் கற்றால், பாரப்பனர்களுடன் போட்டி போட்டு முன்னேற முடியும். ஆங்கிலம் ஓர் அறிவியல் மொழி அதனால் தமிழர்கள் பகுத்தறிவு பெறுவார்கள் என்று பெரியார் கருதினார். இக்கருதுகோள்கள் பிழையானவை. ஆங்கிலம் கற்று உயர் அலுவல்களில் உள்ள தாழ்த்தப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்ட தமிழர்கள் பலர் பார்ப்பனியச் சடங்குகளை விரும்பி ஏற்றுக்கொள்வதைப் பார்க்கிறோம்.

படித்த பிற்படுத்தப்பட்டவர்களில் பலர் சாதி ஆதிக்க உணர்ச்சியோடு செயல்படுவதையும் பார்க்கிறோம். ஆங்கிலத்திலும் மூட நம்பிக்கைகள் ஏராளமாக இருக்கின்றன. இங்கிலாந்திலிருந்து இங்குவந்து “ஆவி எழுப்புதல்” கூட்டங்களையும் “தேவனின் அற்புதக் கூட்டங்களையும்” ஆங்கிலத்திலேயே நிகழ்த்துவோரை பார்க்கிறோம். ஒரு மொழியில் பகுத்தறிவுக் கருத்துகளும் இருக்கும்; மூடக்கருத்துகளும் இருக்கும். சுரண்டும் வர்க்கத்தின் கருத்தும் இருக்கும், சுரண்டப்படும் வர்க்கத்தின் கருத்தும் இருக்கும். மொழியானது சமூகக் கருத்துகளின் கொள்கலன். தமிழே கல்வி மொழியாகவும், ஆட்சிமொழியாகவும் வழிபாடு உள்ளிட்ட அனைத்துப் பண்பாட்டு மொழியாகவும் ஆகவேண்டும். இந்நிலைபாடே உலகு தழுவி நிலவும் தாய்மொழி குறித்த மொழிக் கொள்கைக்கு இணக்கமானது.

ஆங்கிலத்தை ஒரு மொழிப்பாடமாகக் கற்கலாம். மேற்கண்ட திருத்தங்களுடன் பெரியாரியலை செழுமைப்படுத்தாமல் தமிழகத்தில் , இன்றைய நிலையில் இன, மொழி அரசியலுக்குப் பெரியாரியல் சிந்தனையாளர்களால் முகம் கொடுக்க முடியாது. தந்தை பெரியாரின் பகுத்தறிவுச் சிந்தனைக்கு முற்றிலும் முரணாக, “சொந்த புத்திவேண்டாம், ஐயா தந்த புத்தி போதும்” என்று ஆசிரியர் வீரமணி முழங்குவது பெரியாரின் முதுகுக்குப்பின்னால் ஒளிந்து கொள்வது தவிர வேறல்ல.

ஒரு கருத்தியல் வளரும் அல்லது தேயும். இரண்டுமின்றி இருந்தபடியே இருக்காது என்பது இயங்கியல்.

அம்பேத்கர்

அம்பேத்கரின் வர்ண - சாதி மற்றும் பார்ப்பனியம் குறித்த ஆய்வுகள் சமூக அறிவியலுக்கு அவர் வழங்கிய சிறந்த பங்களிப்பாகும். ஆனால் அவர் இந்திய தேசத்தை ஏற்றுக்கொண்டதும், மொழிவாரி மாநிலப் பிரிவினையை எதிர்த்ததும சரியல்ல. அந்தக் குறிப்பிட்ட சிக்கலில் அவர் பார்ப்பனியத்தோடு இணக்கம் கண்டதாகவே ஆகியது.

இல்லாத இந்திய தேசியத்தை உருவாக்கியதில் பார்ப்பனியத்தின் பங்களிப்பு கூடுதலாகவே உள்ளது. பார்ப்பனியத்தையும், இந்து மதத்தையும் நீக்கிவிட்டால் இந்திய தேசியம், தாங்குநிலை இல்லாது கீழே விழுந்து நொறுங்கிவிடும். இந்தியத் தேசியமும் இந்திய அரசும் இல்லையென்றால் பார்ப்பனியம் அனாதை ஆகிவிடும். அம்பேத்கர் சிந்தனைகளில் உள்ள “இந்திய தேசியக்” கருத்துகளை நீக்கிவிட்டு, சாதி ஒழிப்புக் கருத்துக்களை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

தத்துவ விசுவாசம்

எந்தத் தத்துவத்திலும் தள்ளுவன தள்ளி கொள்ளுவன கொள்ள வேண்டும். அதற்கும் மேலே, ஒரு தத்துவத்தில் ஏற்கத்தக்க பல கூறுகள், ஏற்கத்தக்க பல செய்திகள் இருக்கும். அவை அனைத்தையும் குறிப்பிட்ட ஒரு காலகட்டத்தில் செயல்படுத்த முடியாது. அப்படி அனைத்தையும் செயல்படுத்துவதற்கான சமூகக் கள நிலையும் இருக்காது; அதற்கான சமூகக் கோரிக்கையும் இருக்காது.

ஒரு தத்துவத்தை ஏற்றுக் கொள்கிறோம் என்பதன் பொருள் அத்தத்துவத்தில் உள்ள சாரமான ஆய்வு முடிவை ஏற்றுக்கொள்கிறோம் என்பதாகும். அதிலுள்ள பொருந்தாத சில நிலைபாடுகளையும் ஏற்பதாக பொருள் ஆகாது.

இவ்வாறு நாம் கூறுவதைத் தத்துவத்திற்கு விசுவாசம் காட்டாத செயல் என்று சிலர் சொல்லக்கூடும். மார்க்சியம் உள்ளிட்ட சமூகவியல் தத்துவங்கள் தங்கள் மீது விசுவாசம் வைக்கும்படி கோருவதில்லை. மதத் தத்துவங்கள் தாம் தம்மை விசுவாசிக்கும்படி கோருகின்றன. மெய்ப்பிக்கும் சான்றுகள் மீது நிற்காமல், வெறும் நம்பிக்கைகள் மீது கட்டப்பட்ட பொம்மைக் கோபுரங்களாக உள்ள மதத் தத்துவங்கள் விசுவாசத்தைக் கோரும். சமூக அறிவியல் அடித்தளத்தின் மீது எழுப்பப்பட்ட தத்துவங்கள் விசுவாசத்தைக் கோருவதில்லை; புரட்சியைக் கோருகின்றன. அவை, தம்மை மேலும் செழுமைப்படுத்துமாறு அவாவுகின்றன. மார்க்சிய இயங்கியல் இப்படித்தான் கோருகிறது.

புரட்சித் தத்துவம் ஒரு போர்வாள். அதை அவ்வப்போது கூர்மைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். கூர்மைப்படுத்த முடியாத ஒரு கூறு அத்தத்துவத்தில் இருக்கிறதென்றால் அதைக் கைவிட்டு, அதன் இடத்தில் சமகால அறை கூவலைச் சந்திக்கும் புதிய கோட்பாட்டைப் பொருத்த வேண்டும்.

புரட்சித தத்துவம் என்ற போர்வாள் பகை முகாமை எதிர்த்துப் போராடுவதற்குரியது. அந்த வேலைக்கு அதைப்பயன்படுத்தாமல் அதை நமது முதுகு சொறியப் பயன்படுத்தக்கூடாது. சமூகத்திற்காகத்தான் தத்துவம், தத்துவத்திற்காக சமூகம் அன்று. சமூகத்தால் தத்துவம் செழுமைப்படுவதும், தத்துவத்தால் சமூகம் மாறுதல் காண்பதும் ஒன்று இன்னொன்றின் மீது தாக்கம் செலுத்தும் செயல்வழி ஆகும்.

தத்துவம் இருவழிகளில் செயல்படும். ஒன்று வழிகாட்டும் செயல். இன்னொன்று வழிமறிக்கும் செயல். வழிகாட்டும் செயல்தான் முதன்மையானது. அதுவே அத்தத்துவத்திற்கு சமூக ஏற்பையும் செல்வாக்கையும் ஈட்டித்தருகிறது. வழிமறிக்கும் செயல் பக்கவிளைவு போன்றது. சமூகவியல் தத்துவம் மட்டு மன்று, இயற்பியல், வேதியியல் போன்ற அறிவியல் கோட்பாடுகளும் வழிமறிக்கும் பக்க விளைவுகளை ஏற்படுத்தும்.

தத்துவமேதைகள், அறிவியல் கண்டுபிடிப்பாளர்கள் ஆகியோரின் அறிவாற்றல், அடுத்த தலைமுறைச் சிந்தனையாளர்களுக்குப் பெரும் வியப்பையும் அவர்கள் மீது பெரும் மதிப்பையும் உண்டாக்கும். அவர்களை மீறிச் சிந்திக்க முடியாதபடி ஒருவகை மலைப்பையும் உண்டாக்கும். அவர்கள் இமயத்தின் கீழ் உள்ள ஒரு சிறு பாறையாகத் தம்மைக் கருதிக்கொள்வர்.

நியூட்டனின் எந்திரவியல் (Mechanics) விதிகள் இயற்பியல் துறையில் புதிய ஊழியின் கதவுகளைத் திறந்துவிட்டன. அவரது கோட்பாடுகளுள் ஒன்றின் அனைத்து தழுவியப் பொருத்தப்பாட்டின் மீது அடுத்த தலைமுறை அறிவியலாளர்களுக்கு ஐயம் ஏற்பட்டது. ஆனால் வெளியே சொல்லவில்லை.

நியூட்டன் மீது அவர்கள் வைத்திருந்த பெருமதிப்பும், நியூட்டனுக்கு அறிவியல் உலகில் இருந்த பெருஞ்செல்வாக்கும் தாங்கள் கண்டறிந்த உண்மையைச் சொல்ல முடியாமல் அவர்களைத் தடுத்து விட்டன. ‘வையகம் ஏசுமோ’, ‘மாசுவந்து எய்துமோ’ என்ற அச்சம், ஐயம்!

ஒரு பொருள் ஒரு நேரத்தில் ஒரு வடிவில்தான் இருக்கும் என்ற நியூட்டனிய இயற்பியல் விதி கேள்விக்குள்ளானது. ஒரு பொருள் ஒரு நேரத்தில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட வடிவங்களிலும் செயல்படும் என்ற உண்மையை சொல்லத் தயங்கி சொல்லாமலே விஞ்ஞானிகள் பலர் இறந்துவிட்டனர். அவர்களுக்கும் பின்னர் நீல் போர், ஐன்ஸ்டின் ஆகிய விஞ்ஞானிகள் துணிச்சலாக அந்த உண்மையை வெளியிட்டனர்.

கற்றை இயற்பியல் ( Quantum Physics) உருவானது. அணுவின் உள் துகள்கள் (Sub- Atomic Particles) ஒரே நேரத்தில் துகளாகவும், அலையாகவும் இருக்கிறது என்பதை மெய்ப் பித்தார்கள். இந்தப் புதிய கண்டுபிடிப்பால், நியூட்டன் குறித்த விதிகள் அனைத்தும் தவறு என்று ஆகிவிடவில்லை.

நியூட்டன் புகழுக்குக் களங்கமும் வந்திடவில்லை. அந்தக்காலத்தில் அவர் (1642-1727) செய்த சாதனைகளுக்காக அறிவியல் உலகில் அவர் புகழ்மேலும் மெருகேறிக் கொண்டுதான் உள்ளது.

சமூகவியல் தத்துவ மேதைகளுக்கும் நியூட்டன் குறித்த மேற்கண்ட எடுத்துக்காட்டு பொருந்தும்.

முந்தையப் புரட்சிகளின் மறுபிறப்பு

ஏற்கெனவே, தமிழ்நாட்டில் நடந்த வரலாற்றுப் பதிவு பெற்ற பெரும் நிகழ்வுகளையோ, அல்லது பிறநாட்டுப் புரட்சிகளையோ அப்படியே நகலெடுத்து மீண்டும் அரங்கேற்ற நினைக்கக் கூடாது. அப்படி முயன்றாலும் அது நடக்காது. அவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவற்றைக் கற்றுக்கொள்வது வேறு; நகலெடுப்பது வேறு.

இது குறித்து காரல் மார்க்ஸ் (1818-1883) கூறுவது கவனத்திற்குரியது.

“பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் சமூகப்புரட்சி தன்னுடைய கவிதைத் திறனைப் பழங்காலத்திலிருந்து பெற முடியாது; எதிர்காலத்திலிருந்து தான் பெற முடியும். அது தன்னுடைய பணிகளைத் தொடங்குவதென்றால் கடந்த காலத்தைப் பற்றிய எல்லா மூட நம்பிக்கைகளையும் முதலில் ஒழிக்க வேண்டும். முன்பு நடைபெற்ற புரட்சிகள்ள் தங்களுடைய உள்ளடக்கத்தைத் தாங்களே முனை மழுங்கச் செய்ய்ய்ய்ய்யும் வகையில் கடந்த காலத்தில் உலகத்தில் நடந்த நிகழ்வுகளை நினைவுகூர்ந்தன.”
- லூயி போன பார்ட்டின் பதினெட்டாம் புருமேர்- மார்க்ஸ் - எங்கெல்ஸ் தேர்வு நூல் - தமிழ், தொகுதி - 4

நாம் நடத்த வேண்டிய புரட்சிக்கு நாம் தாம் உள்ளடக்கத்தையும் போராட்டங்களையும் தீர்மானிக்க வேண்டும் என்றார் மார்க்ஸ். பழைய நிகழ்வுகளை நகலெடுக்கக் கூடாது என்றார். இதற்கொரு நல்ல உவமை சொன்னார்.

“புதிதாக ஒரு மொழியைக் கற்றுக் கொள்ளத் தொடங்குபவர் எப்பொழுதும் தன்னுடைய தாய் மொழியில் அதை மொழிபெயர்த்துக் கொள்வார். ஆனால் எப்பொழுது பழைய மொழியின் உதவியை நாடாமல் புதிய மொழியைக் கையாள்கிறாரோ, எப்பொழுது தாய் மொழியை மறந்து (துணைக் கழைக்காமல்) புதிய மொழியைப் பயன்படுத்துகிறாரோ, அப்பொழுது தான் அவர் புதிய மொழியின் தன்மையைப் புரிந்துகொண்டவர் ஆவார். அவரால் அந்த மொழியில் தம் கருத்துகளை எளிதில் வெளியிட முடியும்”-மேற்படி நூல்.

இந்தியப் புரட்சியை ரசியப்புரட்சி மாதிரி நடத்துவதா, சீனப்புரட்சி மாதிரி நடத்துவதா என்று ஒருங்கிணைந்த கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்குள் நடந்த விவாதம் சொல்லி மாளாது. கடைசியில் ஸ்டாலினிடம் அறிவுரை கேட்க மாஸ்கோவுக்குப் போனார்கள். மாதக்கணக்கில் அங்கு தங்கி, சோவியத் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி நடுவண் குழு தோழர்களிடம் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக் குழுத் தோழர்கள் விவாதித்தனர். ஸ்டாலினிடமும் விவாதித்தனர். கடைசியில் இரண்டு புரட்சிகளின் தன்மைகளையும் கலந்து இந்தியப்புரட்சி நடத்துவது என்று இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி முடிவு செய்தது.

சி.பி.ஐ. மார்க்சிய-லெனினியக் கட்சியோ,(நக்சல்பாரிக் கட்சி) “சீனக்கட்சி எங்கள் கட்சி, சீனத்தலைவர் எங்கள் தலைவர்; சீனப்புரட்சி எங்கள் புரட்சி, சீனப்பாதை எங்கள் பாதை” என்று முழக்கமிட்டனர். ரசியப்புரட்சியிலிருந்தும் சீனப்புரட்சியிலிருந்தும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவற்றைக் கற்றுக் கொள்ளலாம். ஆனால் அப்புரட்சிகளின் மூல உத்தியையும் (Strategy) நடைமுறை உத்திகளையும் (Tactics) இங்கு கடைபிடிக்க முயல்வது, சொந்தப் பார்வை இன்மையையே காட்டும். தமிழின உணர்வு கொண்ட துடிப்பு மிக்க இளைஞர்கள் சிலர் ஈழ விடுதலைப் போர் போலவே தமிழ்த்தேசியப் புரட்சியும் நடைபெறும் என்று கருதுகிறார்கள்.

களங்கள் இரண்டும் வெவ்வேறு. கதைமாந்தர்களும் வேறு வேறு. தமிழீழ விடுதலைப் போருக்கு நாம் துணை நிற்பதும், அப்போரிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவற்றைக் கற்றுக்கொள்வதும் கட்டாயம். ஆனால் அதைப் போலவே இங்கு தமிழ்த்தேசிய புரட்சி நடைபெறும் என்று கற்பனை செய்யக்கூடாது.

தமிழ்த்தேசியம்

ஆறரைக்கோடி மக்கள் வாழும் தமிழ்நாட்டிற்கு இறையாண்மை இல்லாததால் உலக அரங்கில் நாம் நாதியற்றவர்களாக, அரசியல் அனாதைகளாக உள்ளோம். இந்தியாவின் காலனியாகத்தான் தமிழ்நாடு இருக்கிறது. தமிழக அரசு என்பது, இந்திய ஏகாதிபத்தியத்திற்குக் கங்காணி வேலை பார்க்கும் வகையில் தான் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. தேர்தல் கட்சிகள் கங்காணிக் கட்சிகளாகவே செயல்படுகின்றன.

இனத்தை அடமானம் வைத்து பணம், பதவி, விளம்பரம் சேர்க்கும் பகற்கொள்ளைக் கூடாரங்களாகிவிட்டன அக்கட்சிகள். இந்தியாவில் அடிமைப்பட்ட இனமாகத் தமிழர்கள் இருப்பதால்தான் எவ்வளவோ போராடியும் ஈழத்தமிழர்களை நம்மால் பாதுகாக்க முடியவில்லை. நமது அடிமைத்தளையை அறுக்க வந்த போர் வாள் தமிழ்த்தேசியம்.

அரசியல், பொருளியல், பண்பியல்,உரிமைகளை மீட்க வந்த கருத்தியல் கருவி தமிழ்த்தேசியம்.

தமிழர்களை ஒருங்கிணைக்கும் தத்துவச்சொல் தமிழ்த்தேசியம்.

நமது தேசம் தமிழ்த்தேசம், நமது தேசியமொழி தமிழ், நமது தேசிய இனம் தமிழர், இறையாண்மையுள்ள தமிழ்த்தேசக் குடியரசு அமைப்பதே நமது இலக்கு என்ற வரையறுப்பே தமிழ்த் தேசியம்.

நமது மனதை மாசு படுத்தியுள்ள பார்ப்பனியத்தையும், சாதி அழுக்கையும் எரிக்கவந்த சமத்துவச்சுடர் தமிழ்த்தேசியம்!

“நாங்கள் தமிழர்கள் ஒரு மரத்தின் கிளைகள்” “ஒரு குலைக்காய்கள்” எங்களிடையே புகுந்துவிட்ட ஏற்றத் தாழ்வுகளை ஒழிப்போம் என்று சூளுரைக்கும் கோட்பாடு தமிழ்த்தேசியம்.

ஆணுக்குப் பெண் அடிமை என்ற கோணலை நிமிர்த்த வந்த கொள்கைச் சம்மட்டி தமிழ்த்தேசியம்.

இயற்கை வேளாண்மை, சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, தமிழர் மரபில் உள்ள இயற்கைச் சமன்பாடு போன்றவற்றைப் பேணுவது தமிழ்த்தேசியம்.

பன்னாட்டு ஏகபோகங்கள், அனைத்திந்தியப் பெருமுதலாளிகள் ஆகியோரின் சுரண்டலிலிருந்து தமிழக உழைக்கும் மக்களை விடுவிக்கும் நிகரமை (சோசலிச)த் திறவுகோல் தமிழ்த்தேசியம்.

வர்ணசாதி - ஒடுக்குமுறை, வர்க்க ஒடுக்குமுறை, ஆணாதிக்கம் ஆகியவை ஒழிந்த சமத்துவத் தாயகமாகப் புதிய தமிழ்த் தேசத்தைப் படைக்க வந்த புரட்சியின் பெயர் தமிழ்த்தேசியம்.

மார்க்சிய - லெனினியம், பெரியார் - அம்பேத்கர் சிந்தனைகள், தமிழர் மரபில் உருவான அறச்சிந்தனைகள் ஆகிய அனைத்தையும் உரியவாறு உள்வாங்கிக் கொண்ட புதிய வார்ப்பே நாம் முன்வைக்கும் தமிழ்த்தேசியம்.

நாடாளுமன்றப் பாதையும் அன்று; ஆயுதக்குழுப்பாதையும் அன்று. போர்க்குணமுள்ள மக்கள் போராட்டப்பாதையே தமிழ்த்தேசியப் புரட்சியின் பாதை.

தமிழ்த்தேசப் பொதுவுடைமைக் கட்சி ஏந்தியுள்ள தமிழ்த்தேசியத்திற்கு இவ்வாறான தத்துவச் செறிவு உள்ளது. “டசன் கணக்கில் திட்டங்கள் தீட்டுவதை விடவும் ஒரு செயல் மேலானது” என்ற மார்க்சிய வழிகாட்டலையும் நாம் நினைவில் கொள்ளவேண்டும்.

தத்துவம் இல்லாத நடைமுறை குருட்டுத்தனமானது.

நடைமுறை இல்லாத தத்துவம் மலட்டுத்தனமானது.

கடந்த காலச் சாதனைகளிலிருந்து வீரம் பெறுவோம்;

கடந்த காலத் தவறுகளிலிருந்து பாடம் பெறுவோம்!

Read More

தமிழின எழுச்சியும் தடங்கல்களும்

தமிழின எழுச்சியும் தடங்கல்களும்

   2:46 AM       தமிழ்த் தேசியன்

---

சிங்களப் பேரினவாத வெறி அரசு ஈழத்தமிழர்களைக் கொன்று குவிப்பது, தமிழ்நாட்டில் மிகப்பரந்த தற்காப்பு உணர்ச்சியைத் தோற்றுவித்துள்ளது. காங்கிரஸ், அ.இ.அ.தி.மு.க., மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தவிர்த்த மற்ற அரசியல் கட்சிகள் போர் நிறுத்தம் கோரிவருகின்றன. மேற்கண்ட மூன்று கட்சிகளும் சிங்களர் நடத்தும் தமிழ் இன அழிப்புப் போரை நிறுத்துமாறு கோரக் கூடாது என்ற நிலை எடுத்துள்ளன.

அரசியல் கட்சிகளுக்கு அப்பால், பல்வேறு உழைக்கும் மக்கள் பிரிவினர்-முடிதிருத்துவோர் சங்கம் உள்ளிட்டு மூட்டை தூக்குவோர் சங்கம் வரை, போர் நிறுத்தம் கோரி உண்ணாப்போராட்டமோ அல்லது ஆர்ப்பாட்டமோ செய்து வருகின்றன. அதேபோல் தமிழ்நாடு வணிகர் சங்கங்களின்பேரவை தொடங்கி, அந்தந்தப் பகுதி சிறிய நடுத்தர வணிகர் அமைப்புகள் வரை போர் நிறுத்தம் கோரி, ஏதோ ஒரு வகையில் இயக்கம் நடத்தி வருகின்றன.

பெரும் தொழிற்ச்சாலைகளில், பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் செயல்படும்பெரும்பாலான தொழிற்சங்கங்கள் ஈழத்தமிழர் இனப்படுகொலையைக் கண்டிக்கும் இப்போராட்டத்தில் பங்கு பெறாமல் ஒதுங்கி நிற்கின்றன. தமிழக மற்றும் இந்திய அரசு ஊழியர் மற்றும் ஆசிரியர் அமைப்புகளும் அவ்வாறே ஒதுங்கி நிற்கின்றன.

ஆனால் அவ்வமைப்புகளில் உள்ள சனநாயக உணர்வாளர்களும், இன உணர்வாளர்களும் தங்கள் விருப்பத்தின் பேரில் போர் நிறுத்தக் கோரிக்கைப் போராட்டங்களில் பங்கு கொண்டனர்.பார்ப்பனிய மேலாதிக்க அமைப்பான பாரதியசனதாக் கட்சியின் தமிழகப் பிரிவு கூட போர் நிறுத்தம்கோருகிறது. ஆனால் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, அ.இ.அ.தி.மு.க., காங்கிரஸ் கட்சிகள் போர்நிறுத்தம் கோரி எந்த இயக்கமும் நடத்தவில்லை.

அதுமட்டுமின்றி போர்நிறுத்தக் கோரிக்கையை எதிர்த்தும் வருகின்றன. 22.11.2008 அன்று இரவு சன் நியூஸ் தொலைக்காட்சி நேருக்குநேர் நிகழ்ச்சியில் பேசிய மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தமிழ் மாநிலக் குழுச் செயலாளர் என்.வரதராசன் ஏகாதிபத்தியங்களின் தூண்டுதலால் தான் விடுதலைப் புலிகள் பிரிவினைப் போர் நடத்துகிறார்கள் என்றார்.அமெரிக்கா, பிரிட்டன், பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, போன்ற ஏகாதிபத்திய நாடுகள் விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பைத் தடை செய்துள்ளன.

ஆனால் சற்றும் நாகூசாமல், விடுதலைப் புலிகளை ஏகாதிபத்தியம் தூண்டி விடுகிறது என்கிறார் வரதராசன். பெருந்தேசிய இன ஆதிக்கத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, அதன்கீழ், இரண்டாம் தரக்குடிமக்களாக வாழ்வதே சிறுபான்மைத் தேசிய இனங்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட விதி. இதுவே பாட்டாளி வர்க்க சர்வதேசியம் என்ற நிலை எடுத்து மார்க்சிய லெனியத்தைக் கொச்சைப்படுத்தி வருகிறது மார்க்சியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி. இந்தியாவிலும் இதே பேரினவாத ஆதரவுத் தேசியக் கொள்கையையே அது கடைபிடிக்கிறது.

ஆர்.எஸ்.எஸ்சின் இன்னொரு அரசியல் வடிவமாகவே அண்ணா தி.மு.க.வை செயலலிதா நடத்தி வருகிறார். ஆதலால், தமிழ், தமிழ் இனம் சார்ந்த உரிமைப் போராட்டங்களைத் தொடர்ந்து எதிர்த்து வருகிறார். அந்த இனப் பகைமையின் தொடர்ச்சியாகவே, ஈழத்தமிழர் இனப்படுகொலைக்கு உள்ளாவதைக் கண்டித்து எந்தப் போராட்டமும் அவர் நடத்தவில்லை.

தமிழ் இனத்தைப் பகைத்துக் கொண்டாலும், தமிழர்களின் வாக்குகளை வாங்கிவிடலாம் என்ற ஓர் அரசியல் சூழ்நிலை தமிழ்நாட்டில் நிலவுகிறது. இந்தத் தமிழ் இன எதிர்ப்பு நீரோட்டத்தின் இரண்டு கரைகளாக செயலலிதாவும் கருணாநிதியும் இருக்கின்றனர். தமிழ் இன உணர்ச்சியைப் பயன்படுத்திப் பதவி அரசியல் நடத்தும் பாசாங்குக்காரர் கருணாநிதி. அவருடைய பாசாங்கு, தன்னலப் போக்கு, சூழ்ச்சிகள் போன்றவை தமிழ் மக்களில் கணிசமானோரை செயலலிதா பக்கம் விரட்டியுள்ளன.

தமிழ் இனப் பகைவரான செயலலிதாவின் அரசியல் வலிமைக்கு எதிர்வகை ஆதாரமாக இருப்பவர் கருணாநிதி. அதேபோல் கருணாநிதியின் பாசாங்கு இன அரசியலே பாலைவன நீர்போல்ஒரு சாரார்க்குக் காட்சி அளிப்பதற்குக் காரணம் செயலலிதாவின் தமிழ் இன எதிர்ப்பு அரசியலே.

இவ்வாறாக, செயலலிதா கருணாநிதியின் அரசியல் வலிமைக்கு எதிர்வகை ஆதாரமாகச் செயல்படுகிறார்."அரசியல் என்பது குருதி சிந்தாத போர், போர் என்பது குருதி சிந்தும் அரசியல்" என்றார் மாவோ. போரிலும் சரி, அரசியலிலும் சரி பகைவர்களை முற்றிலுமாக முறியடிக்க வேண்டுமெனில், பாசாங்குக்காரர்களை முதலில் அடையாளம் காணவேண்டும்.

அவர்கள் குழப்புவதற்கு இடம் கொடுக்கக் கூடாது.பாசாங்குக்காரர் என்பவர் யார்? ஒரே நேரத்தில் எதிர் எதிர் முகாம்களுக்கிடையே உறவு வைத்துக்கொள்பவர். எந்த நேரத்திலும் தன்னலம் காக்க ஏதாவதொரு முகாமுக்கு இரண்டகம் செய்பவர். இன்று தமிழ்த் தேசியம் எதிர்கொள்ளும் மிகமோசமான குழப்பவாதிகள் இந்த இரண்டுங்கெட்டான் இன உணர்வாளர்கள் தாம்! ஈழத்தில் போர் நிறுத்தம் செய்வதை 15 நாட்களில் இந்திய அரசு உறுதி செய்யவேண்டும் இல்லையேல் தமிழக நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அனைவரும் பதவி விலகுவர் என்று 14.10.2008 அன்று அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டத்தில் முதலமைச்சர் கலைஞர் கருணாநிதி முன்மொழி;ந்த தீர்மானத்தை, அதில் கலந்து கொண்ட அனைவரும் ஏற்றனர். (காங்கிரஸ், மார்க்சிஸ்ட் கட்சியினர் பிறகு மாற்றிக்கொண்டனர்)நாடாளுமன்றத் தி.மு.க. உறுப்பினர்கள் முந்திக்கொண்டு விலகல் கடிதங்களை முன்கூட்டியே கலைஞரிடம் கொடுத்தனர். பின்னர் மனிதச் சங்கிலி (24.10.2008) நடத்தி போர் நிறுத்தத்திற்கு ஓங்கிக்குரல் கொடுத்தார் கலைஞர். ஆனால், 26.10.2008 மாலை பிரணாப்முகர்ஜி சென்னை வந்து அவரை அவரது இல்லத்தில் சந்தித்துப் பேசிய பின் அப்படியே தலைகீழாக மாறிவிட்டார். நடுவண் அரசு நடவடிக்கை திருப்தி அளிக்கிறது என்றார். பிரணாப்முகர்ஜி நடுவண் அரசு முடிவுகளை அன்று (26.10.2008) மாலை தமிழகமுதல்வர் வீட்டு வாயிலில் செய்தியாளர்களுக்குத் தெரிவித்தார். அம்முடிவுகள்:

1. இந்திய அரசு போர் நிறுத்தம் கோராது.

2. இலங்கை அரசுக்குப் படைக்கருவிகள் கொடுப்பது, இந்தியாவில் உள்ள சில நிறுவனங்களைப் பாதுகாக்கவே.

3. இலங்கைப் படையினர்க்கு இந்தியாவில் பயிற்சி அளிப்பதை நிறுத்த முடியாது. அவ்வாறான பயிற்சி பல நாட்டுப் படையினர்க்கும் இந்தியாவில்அளிக்கப்படுகிறது.

4. இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு உதவிப் பொருட்கள் இந்திய அரசு சார்பிலும் தமிழக அரசு சார்பிலும் அனுப்பி வைக்கப்படும். இப்பொருட்கள்செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தின் வழியாக அனுப்பி வைக்கப்படும்.

மேற்கண்ட நடவடிக்கைகளில் எது மனநிறைவைத் தந்தது கலைஞர் கருணாநிதிக்கு? உதவிப் பொருட்களை போர் நடக்கும் வன்னிப்பகுதிக்குள் கொண்டு போய் கொடுக்க செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தை இலங்கை அரசு அனுமதிக்கவில்லை.

போர் நிறுத்தம் கோர மறுத்ததுடன், சிங்கள அரசுக்கு ஆய்த உதவி, நிதி உதவி, பயிற்சி அளிப்பது ஆகியவற்றை நிறுத்திவிட இந்திய அரசு ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. எதில் மனநிறைவடைந்தார்?

அது மட்டும் அல்ல, அடுத்த நாட்டில் எந்த அளவு இந்தியா தலையிடமுடியும்?

இலங்கையின் உள் விவகாரத்தில் இந்தியா தலையிட்டு போர் நிறுத்தம் கோரினால், பிறகு இலங்கை இந்தியாவின் உள் விவகாரங்களில் இனத் இந்தியா தலையிட்டு போர் நிறுத்தம் கோரினால், பிறகு இலங்கை இந்தியாவின் உள் விவகாரங்களில் தலையிடும் நிலை ஏற்படும் என்று நடுவண் அரசுக்குப் பரிந்து பேசினார் கருணாநிதி.

அத்தோடு நில்லாமல், விடுதலைப் புலிகளும் போர் நிறுத்தம் செய்ய முன் வரவேண்டும் அல்லவா? சிங்கள அரசு மட்டும் ஒருதலைச் சார்பாக போர் நிறுத்தம் செய்யவேண்டும் என்று கோரமுடியுமா எனவும் கேட்டார்.ஆனாலும் தமிழ்நாட்டில் அங்கங்கே, அரசியல் இயக்கங்கள் சார்பிலும், அரசியலுக்கப்பாற்பட்ட பல்வேறு தரப்பினர் சார்பிலும் போர் நிறுத்தம் கோரி போராட்டங்கள் தொடர்கின்றன. ஈழத் தமிழர்க்கான போராட்டம் வேறு யார் தலைமைக்கும் போய்விடாமல் தம் தலைமையின் கீழ் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட வடிவத்தில் மட்டும் நடைபெற வேண்டும் என்பதே கலைஞர் கருணாநிதியின் திட்டம்.

இப்பொழுது மீண்டும் ஈழத்தமிழர்க்காக கண்ணீர் சிந்தத் தொடங்கிவிட்டார். கிறித்துவ அமைப்பினர் வழங்கிய விருந்தினைப் பெற்றுக் கொண்டு 23.11.2008- ல் சென்னையில் பேசிய போது, ஈழத்தமிழர்களுக்கு நல்ல முடிவு ஏற்பட வேண்டும் என்பதே எனது முதன்மையான, கடைசியான ஆசை என்றார். சட்டமன்றக் கட்சிகளின் அனைத்துத் கட்சிக் கூட்டத்தை 25.11.2008 அன்று கூட்டி பிரதமரைச் சந்தித்து போர் நிறுத்தம் செய்ய வலியுறுத்துவது என்று தீர்மானம் போட்டார்.

அந்த அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டத்தை, இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, ம.தி.மு.க., தே.மு.தி.க., மார்க்சிஸ்ட், அ.இ.அ.தி.மு.க. ஆகிய கட்சிகள் புறக்கணித்தன. தி.மு.க., காங்கிரஸ், பா.ம.க., விடுதலைச் சிறுத்தைகள் ஆகிய கட்சிகள் கலந்து கொண்டன. இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, போர் நிறுத்தம் கோரி நடுவண் அரசு அலுவலகங்;களில் மறியல் வைத்த நாளில் இக்கூட்டத்தை கலைஞர் கூட்டினார்.ஈழத்தமிழர்க்காதரவாக எழும் தற்காப்புணர்ச்சியை இவ்வாறு மழுங்கடிக்கிறார், மடை மாற்றுகிறார் கலைஞர் கருணாநிதி.

பகைநோக்கோடு, ஈழத்தமிழர் சிக்கலை அணுகும் செயலலிதா, கிளர்ந்து வரும் தமிழக எழுச்சியைத் திசை திருப்பி தம்மை மையப்படுத்திக் கொள்வதற்காக பசும்பொன்னில் தம்மைக் கொல்லச் சதி என்று கூச்சலிட்டு, கண்டனப் போராட்டங்கள் நடத்தத் தம் கட்சியினர்க்குக் கட்டளையிட்டார். அதற்கு முன் தம்மைக் கைது செய்யச் சதி என்றார். வெவ்வேறு சிக்கல்களுக்காக அன்றாடம் அங்கங்கே போராட்டங்கள் என்று அறிவித்து வருகிறார்.

ஆனால் ஈழத்தமிழர்களுக்காக ஒரு போராட்டமும் நடத்தவில்லை அ.இ.அ.தி.மு.க. இத்தனை திசை திருப்பல்கள் இருந்தபோதும், ஈழத்தமிழர்களுக்காக தமிழகத்தில் பொங்கிய எழுச்சி வற்றிவிடவில்லை. எனினும், தமிழகம் தழுவிய பேரெழுச்சியாக அது வளர்ந்துவிடவில்லை என்பதையும் கவனிக்கவேண்டும்.

இந்திய அரசை நெருக்கிப் பணிய வைத்து, அதன் வழி சிங்கள அரசு நடத்தும் போரை நிறுத்தும்படிச் செய்ய முடியவில்லை.போரை நிறுத்தும்படி இந்தியப் பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கோ அல்லது சோனியாகாந்தியோ உரிய முறையில் ஒரு தடவை கூறினால் போதும். இலங்கை அரசு போர் நிறுத்தம் செய்யும். பசில் இராசபட்சே, இராசபட்சே, எதிர்க்கட்சித் தலைவர் இரணில் விக்கிரம சிங்கே என்று சிங்கள இனவெறித் தலைவர்கள் ஒவ்வொருவராகத் தில்லி வந்து மன்மோகன், சோனியா, அத்வானி உள்ளிட்டோரைச் சந்தித்து, போர் நடத்த ஒப்புதல் பெற்றுக்கொண்டு, போரை நிறுத்த முடியாது என்று கொக்கரிக்கின்றனர், கொட்டமடிக்கின்றனர்.

தமிழ்நாட்டில் போர் நிறுத்தம் கோரி நாம் இவ்வளவு போராடியும் உரிய பலன் கிடைக்கவில்லையே, ஏன்? சுப்பிரமணியசாமி, சோ. இராமசாமி, இலங்கை ரத்னா என்.ராம் போன்ற மக்கள் ஆதரவற்ற ஆரியக் கேடர்கள் ஈழத்தமிழர்களுக்கெதிராக அன்றாடம் நஞ்சு கக்குகின்றனர். போர் நிறுத்தம் கூடாதென்று பயங்கரவாத அரசியல் பேசுகின்றனர். அவர்களுக்கிருக்கும் மக்கள் ஆற்றல் என்ன?

அவர்களால் எப்படி தமிழ் இனத்திற்கெதிராக, குறிப்பாக மனித உரிமைக்கெதிராக இவ்வளவு சுதந்திரமாகத் தமிழ்நாட்டில் பேசியும் எழுதியும் திரிய முடிகிறது?

அடுத்தவர் தோளில் தொற்றியே நாடாளுமன்ற, சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் ஆகி, நடுவண் அமைச்சர்களாகவும் ஆகிவிடும், ஓணான்களான ஈ.வி.கே.எஸ். இளங்கோவன், எஸ்.ஆர். பாலசுப்பிரமணியம், சுதர்சனம் போன்ற காங்கிரசார், ஈழத்தமிழ் இனத்தின் மீது இவ்வளவு காழ்ப்புணர்ச்சியோடு, வெறுப்பை உமிழ்வது எப்படி?

சென்னை சிங்களத் தூதரகத்தின் சம்பளப் பட்டியலில் உள்ள ஞானசேகரன் போன்ற காங்கிரசார் சிலர் நாவடக்கமின்றி தமிழீழத் தலைவர் பிரபாகரனைக் கொச்சையாகத் தொலைக்காட்சிகளில் இழிவுபடுத்திப் பேசுகின்றனர். பணம் தருபவனின் பாராட்டைப் பெறுவதற்காக இவர்கள் இவ்வாறான ஈனச் செயல்களில் ஈடுபடுகிறார்கள்.

தமிழகக் காங்கிரஸ் தலைவர்களில் வேறுபலர், கட்சிக் கட்டுப்பாட்டை ஏற்று, விடுதலைப் புலிகளுக்கெதிராக எப்போதாவது பேசினாலும், மேற்கண்டவர்களைப் போல், தமிழ் இனத்திற்கு எதிராக வெறி கொண்டு அலைவதில்லை, ஆர்ப்பரிப்பதில்லை. அவர்களை நாம் மதிக்கிறோம்.

ஈ.வி.கே.எஸ். இளங்கோவன் எத்தனை தடவை கூறிவிட்டார் திருமாவளவனைக் கைது செய்ய வேண்டும் என்று! திருமாவளவன் மீது இவ்வளவு காழ்ப்புணர்ச்சி ஏன்? தமிழ் இனத்தின் மீதே இளங்கோவனுக்கு ஏதோ ஒருவகைக் காழ்ப்புணர்ச்சி இருக்கிறது. அதன் வெளிப்பாடாகத்தான் அவர் திருமாவளவன் மீது பாய்கிறார்.சென்னை உயர்நீதி மன்றத்தில் தமிழை வழக்கு நடத்தும் மொழியாக அறிவிக்க வேண்டும் என்று தமிழக அரசு இந்திய அரசைக் கோரிய போது, அதை எதிர்த்தவர் இதே இளங்கோவன் தான். "தமிழ்நாட்டில் தமிழர்கள் மட்டுமா வாழ்கிறார்கள்? மற்ற இனத்தாரும் வாழ்கிறார்கள். சென்னை உயர்நீதி மன்றத்தில் தமிழை எப்படி வழக்கு மொழியாக்க முடியும்" என்று கேட்டார். மொழிவாரி மாநிலம் பிரிக்கப்பட்டதையே இளங்கோவன் ஏற்கவில்லை என்று தெரிகிறது. கோபிச்செட்டிபாளையம் மக்களவைத் தொகுதியில் மிகப்பெரும்பாலான வாக்குகளைத் தமிழர்களிடமிருந்தே இளங்கோவன் பெற்றுள்ளார். சத்தியமங்கலம் தாளவாடி எல்லைப்பகுதிகளில் கொஞ்சம் கன்னடர்களிடமும் அவர் வாக்கு வாங்கியிருக்கக் கூடும். ஆனால் வாக்களித்து, சட்டப்பேரவை உறுப்பினராக, மக்களவை உறுப்பினராக, அமைச்சராக உயர்த்திய தமிழ் இனத்தின் மீது இவ்வளவு காழ்ப்புணர்ச்சி ஏன்? அவருக்கு இவ்வளவு துணிச்சல் எப்படி வந்தது?எல்லாம் செயலலிதா, கருணாநிதி ஆகிய இருவரும் கொடுத்த துணிச்சல் தான்.

திருமாவளவனைக் கைது செய்யுமாறு செயலலிதா விடாமல் கோருகிறார். விடுதலைப் புலிகளை ஆதரித்துப் பேசிய வைகோ, கண்ணப்பன், சீமான், அமீர் ஆகியோரைத் தளைப்படுத்தி தில்லிக்கு விசுவாசம் காட்டிய கருணாநிதியே, அவர்களைப் போல் விடுதலைப் புலிகளை ஆதரித்துப் பேசும் திருமாவளவனை ஏன் கைது செய்யவில்லை என்று கேட்கிறார் இளங்கோவன்.

ஈழத்தில் போர் நிறுத்தம் கோரி காந்தியடிகள் பிறந்த நாளில் (2.10.2008) அனைத்துக் கட்சி உண்ணாப் போராட்டம் என்ற புத்தெழுச்சியை விரிவாகத் தொடங்கி வைத்தது இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட்டுக் கட்சியின் தமிழகத் தலைமை.

அதன் பிறகும் அக்கோரிக்கையை அக்கட்சி தீவிரமாக முன் வைத்துவருகிறது. இந்திய அரசு அலுவலகங்கள் முன் அனைத்துக் கட்சி மறியலுக்கும் (25.11.2008) அது முன்மொழிவு செய்தது. ம.தி.மு.க., தமிழீழ விடுதலை ஆதரவாளர் ஒருங்கிணைப்புக் குழுவில் உறுப்பு வசிக்கும் அமைப்புகள் உள்ளிட்டுப் பல்வேறு அமைப்புகள் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியுடன் இணைந்து, வெற்றிகரமாக மறியல் போராட்டம் நடத்தின.

இந்த அணுகு முறையால் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட்டுக் கட்சியின் மதிப்பும் தமிழ் நாட்டில் உயர்ந்தது. ஆனால், இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி பொதுச்செயலாளர் ஏ.பி. பரதன், தமிழகச் செயலாளர் தா. பாண்டியன் ஆகியோர் 19.11.2008 அன்று செயலலிதாவை அவரது இல்லத்தில் சந்தித்துத் தேர்தல் கூட்டணி பற்றிப் பேசினர். கேட்டால், இதுவேறு, அதுவேறு என்பார்கள்.

கடந்த செப்டம்பர் மாதத்தில் இருந்து, தமிழ்நாட்டில் ஈழத்தமிழர் பாதுகாப்பு, போர் நிறுத்தம், என தனது முதன்மையான அரசியல் போராட்டத்தை ஈழத்தின் பக்கம் திருப்பியுள்ளது இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி.

அவ்வாறு இருக்க, இந்த ஈழ நிலைபாட்டிற்கு நேர் எதிரான செயலலிதாவுடன் தேர்தல் உடன்பாடு காண்பது, பாலில் உப்புக்கல் கலந்தால் பால் திரிந்து போவது போல், சி.பி.ஐ.யின் ஈழ அரசியல் செயலலிதா உறவால் திரிந்து போகாதா? ஈழத்தமிழர் உரிமைக்காகப் போராடிய அரசியல் பலன் சி.பி.ஐ. கட்சிக்கும் கிடைக்குமா? தமிழ் மக்களிடையே உருவாக வேண்டிய இன உணர்ச்சியும், மனித உரிமைக்கான எழுச்சியும் பாதிக்கப்படாதா? சி.பி.ஐ.யின் இந்த அணுகுமுறை ஒரு மாற்று அரசியலை உருவாக்கப் பயன்படாது.

ஈழ விடுதலை ஆதரவு, விடுதலைப் புலிகள் ஆதரவு, ஈழத்தமிழர் துயர்துடைப்பு போன்றவற்றிற்குப் பல்வேறு உதவிகளையும் ஈகங்களையும் செய்தவர் வைகோ. இதற்காக ஏற்கனவே பொடாவில் 18 மாதங்கள் சிறை வைக்கப்பட்டார். இப்பொழுது கலைஞராலும் சிறை பிடிக்கப்பட்டார். ஆனால் அவரின் செயலலிதா ஆதரவு அரசியல், அவருக்குத் தமிழ் உணர்வாளர்களிடம் கிடைக்க வேண்டிய பெருஞ்செல்வாக்கை ஊனப்படுத்திவிடாதா? நாளையப் பலாக்காயை விட இன்றையக் களாக்காய் மேல் என்ற அரசியல் நிலைபாடுகள், அவர்கள் வளர்ச்சிக்கும் தடங்கலாகின்றன, தமிழர் எழுச்சிக்கும் தடங்கலாகின்றன.

இந்த காலகட்டத்தில் ஈழத்தமிழர் உரிமைக்காகத் தமிழ்நாட்டில் அதிகம் போராடிய அமைப்பு விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சி. ஆனால் அக்கட்சி கலைஞர் கருணாநிதியின் பாசாங்கு அரசியல் தலைமையின் கீழ் குறுகிக் கிடக்கிறது. அடுத்து விடுதலைச் சிறுத்தைகள் குறிப்பிட்ட சாதி அமைப்பாக இருப்பதால், அந்த அடித்தளத்தைத் தக்க வைத்துக் கொண்டுதான், தமிழர் அரசியலைப் பேசமுடிகிறது. தலித் மக்களுக்கு இரட்டை வாக்குரிமை கோரி மதுரையில் அக்கட்சி நடத்திய மாநாடு, தனது அடித்தளத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளும் முயற்சி தான். குறிப்பிட்ட தமிழ்ச் சாதிக்கு அழுத்தம் கொடுக்கும் போது, பிற தமிழ்ச் சாதிகள் அந்த அமைப்பை அதன் தமிழர் ஆதரவு முழக்கத்தை எட்டி நின்று தான் ரசிக்கின்றன.

தீண்டாமை மற்றும் சாதி ஆகியவற்றின் ஒடுக்கு முறையை முறியடிக்கப் போராடுவதும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைக்குப் போராடுவதும் கட்டாயத் தேவை. அந்தப் போராட்டம் ஒட்டு மொத்தத் தமிழ்த் தேசிய உரிமைப் போராட்டத்துடன் இணைக்கப்படும் போது தான் தமிழர் ஒற்றுமை வளர்க்கப்படும். சாதி என்பதன் சாரமே சமூகப்பிளவும், மேல் கீழ் உறவும் தான். அதனால்தான், "சாதி ஒழித்தல் ஒன்று- நல்லதமிழ் வளர்த்தல் மற்றொன்று" என்று பாடினார் புரட்சிக் கவிஞர் பாரதிதாசன்."சாதி என்ற தாழ்ந்த படிநமக்கெல்லாம் தள்ளுபடி" என்றார்.

அடுத்து பாட்டாளி மக்கள் கட்சி. ஈழத்தமிழர் உரிமைக்காகப் பல போராட்டங்களை அக்கட்சி நடத்தி வருகிறது. விடுதலைப்புலிகள் பயங்கரவாதிகள் அல்லர். அவர்கள் விடுதலைப் போராளிகள் என்று புதுதில்லியில் செய்தியாளர்களிடம் கூறினார் மருத்துவர் இராமதாசு. மற்ற சிக்கல்களில் கலைஞர் கருணாநிதியின் செயல்பாட்டை, அவரது நிலைபாட்டை வினாவுக்கு மேல் வினா கேட்டு, மடக்கி வரும் மருத்துவர் இராமதாசு ஈழச்சிக்கலில் மட்டும் கருணாநிதி கிழித்த கோட்டைத் தாண்டமாட்டேன் என்பது போல் நடந்து கொள்வது ஏன்? 14.10.2008 அனைத்துக்கட்சி தீர்மானங்களை செல்லாக்காசாக்கி நடுவண் அரசுடன் உடன்பாடு கண்ட கருணாநிதியை மருத்துவர் விமர்சிக்கவில்லை? பிரணாப்முகர்ஜியுடன், தாம் மட்டும் பேசி உடன்பாடு கண்ட முதல்வர் இந்திய அரசு நடவடிக்கை திருப்தி அளிக்கிறது என்று செய்தியாளர்களுக்கு செவ்வி கொடுத்தார்.

மறுபடியும் அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டத்தை கூட்டி, பிரணாப்முகர்ஜி கூறிய முடிவுகளை அதில் வைத்து விவாதித்து அதன் பிறகல்லவா நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் பதவி விலகல் பற்றி ஒரு முடிவெடுத்திருக்க வேண்டும் கலைஞர். இதைக் கூட மருத்துவர் இராமதாசு கேட்கவில்லையே ஏன்?இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி 17.11.2008 அன்று கூட்டிய அனைத்துக்கட்சிக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட கோ.க.மணி, போர் நிறுத்தம் கோரி 25.11.2008 அன்று முழு அடைப்பு நடத்துவதென்ற தீர்மானத்தை ஆதரித்தார். ஆனால் அக்கூட்டத்தை விட்டு வெளியே வந்தபின், முழு அடைப்பு முடிவை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும். முதலமைச்சர் தலைமையில் அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டம் நடத்தி அதில்தான் முடிவெடுக்கவேண்டும் என்று அறிக்கை வெளியிட்டார். 18.11.2008 நாளிதழ்களில் (எ.டு. தினமணி) கோ.க.மணியின் முழுஅமைப்பு ஆதரவுச் செய்தியும் மறுபரிசீலனை கோரிய அறிக்கையும் வெளிவந்தன.சிங்கள அரசு நடத்தும் ஈழப்போரை மெய்நடப்பில் இந்திய அரசு தான் நடத்துகிறது. எனவே இந்திய ஆட்சியில் பங்கு வகிக்கும் பா.ம.க. ஒருபக்கம் நடுவண் அரசுக்கு நெருக்கடி ஏற்படாமலும் மறுபக்கம் ஈழத்தமிழர்களுக்கு ஆதரவாகவும் இரட்டை நிலை எடுத்திருப்பது பளிச்சென்று தெரிகிறது. இந்த உத்தியை மூடி மறைக்க அது கலைஞர் நிழலில் ஒதுங்கிக் கொள்கிறது. ஈழச் சிக்கலில் தமிழகக் கட்சிகளிடையே பிளவு வந்து விடக்கூடாது என்ற பொது நிலையில் கலைஞர் முடிவுகளை ஏற்றுக் கொள்வது போல் ஒரு தோற்றத்தை பா.ம.க. வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது.

இந்த இரட்டை நிலை ஒருபக்கம் இருக்க, பா.ம.க. குறிப்பிட்ட சாதியை மட்டுமே தனது அடித்தளமாகக் கருதுகிறது. ஆனால் அச்சமூக மக்கள், அக்கட்சியில் கணிசமாக இருந்தாலும் கணிசமானோர் பல்வேறு கட்சிகளிலும் இருக்கின்றனர். மேலும் புதிய ஆட்சிக் கோட்பாடொன்றை மருத்துவர் இராமதாசு முன்வைக்கிறார்."பெரும்பான்மை ஆளவேண்டும்; சிறுபான்மை அதில் பாதுகாப்பாக இருக்கவேண்டும்" என்கிறார். இதன் பொருள் பெரும்பான்மை எண்ணிக்கை கொண்ட சாதியினர் ஆளவேண்டும். சிறுபான்மைச் சாதிகள் அதில் ஆளும் உரிமையற்று ஆனால் பாதுகாப்புடன் இருக்கவேண்டும் என்பதாகும். மருத்துவர் கூறும் பெரும்பான்மைக் கோட்பாடு சாதியோடு நிற்காது. மதத்திற்கும் நீளும். இந்துத்துவா அமைப்புகள் பெரும்பான்மைக் கோட்பாடு அடிப்படையில் தான் "இந்து தேசம் கலாச்சார இந்திய தேசியம்" என்ற கருத்தியலை முன்வைக்கின்றன. இப்பெரும்பான்மைக் கோட்பாடு பார்ப்பனிய ஆதிக்கத்திற்கு வழி அமைத்ததாக முடியும். இந்தக் கோட்பாட்டை ஒட்டுமொத்தத் தமிழ்நாட்டுக்கும் சேர்த்துப் பொருத்தினால் பா.ம.க. வின் நோக்கம் நிறைவேறுமோ நிறைவேறாதோ என்று கருதி, தமிழ்நாட்டை வடக்கு, தெற்கு என இரண்டாகப் பிரிக்கக் கோருகிறார். சாதி அடிப்படையில் தமிழ்நாட்டையே இரண்டாகப் பிரிக்கக் கோரும் ஒரு கட்சி எவ்வளவுதான் தமிழ் இன உணர்வு பற்றிப் பேசினாலும் அதன் அணுகுமுறை அக்கட்சி சார்ந்துள்ள சாதி உள்ளிட்ட எந்தச் சாதித் தமிழ் மக்களையும் தமிழ்த் தேசிய இன உணர்வு அடிப்படையில் ஒன்று திரட்டப் பயன்படாது. தமிழ்நாட்டையே வடக்கு, தெற்கு என்று இரண்டாகப் பிரிக்கக் கோரும் கட்சி ஈழத்தில் வடக்கையும், கிழக்கையும் இணைக்கக் கோருவது தன் முரண்பாடுதான்.

பெரும்பான்மை ஆளவேண்டும்;, அதில் சிறுபான்மை பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும் என்ற கருத்தியலும், தமிழ்நாட்டை வடக்கு, தெற்கு என்று இரண்டாகப் பிரிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் தில்லி ஏகாதிபத்தியத்திற்கு இனிப்பானவை.

ஏனெனில் அது தன் பகை இனமாகக் கருதும் தமிழ் இனம் பிரிந்து சிதறிப் போவதையே ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கிறது. மொழிவாரி மாநில அமைப்புகளைத் தகர்த்து நிர்வாக வசதிகேற்ற சின்னசின்ன மாநிலங்களை உருவாக்கவே இந்திய ஆளும் வர்க்கம் விரும்புகிறது. துணைகண்டமாக விரிந்து கிடக்கும் இந்தியாவை நிர்வாக வசதிக்காக, சின்னச் சின்ன நாடாகப் பிரித்துத் தருவார்களா? அவ்வாறு இந்தியாவைச் சிறுசிறு நாடுகளாகப் பிரிக்கும் கோரிக்கையை பா.ம.க. முன்வைக்குமா?

ஒரு நாடு அல்லது தேசம் என்பதற்கான அடிப்படை அலகு, மதமோ, சாதியோ அல்ல. தேசிய இனம் தான் அடிப்படை அலகு, அதன்படியே உலகில் நாடுகள் அமைந்துள்ளன. சில தேசிய இனங்கள் கொண்ட நாடாக இருந்தால் தேசிய இனங்களின் கூட்டாட்சி தான் நடக்கிறது. இவ்வாறு அமையாத இடங்களில் விடுதலைப் போராட்டங்கள் நடக்கின்றன.

தமிழர்களுக்குள்ளேயே சாதி அரசியலை முதன்மைப்படுத்தும் பா.ம.க. நடத்தும் ஈழ ஆதரவுப் போராட்டங்கள் எந்த அளவு தமிழர் ஒற்றுமையையும் எழுச்சியையும் உருவாக்கும் என்பதை எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும்.சனநாயகம் என்பதை பெரும்பான்மைவாதமாக சுருக்கிவிடக்கூடாது. அவ்வாறு செய்தால் அது ஒரு ஏதேச்சாதிகாரமாகும். பெரும்பான்மை சிறுபான்மை உள்ளிட்ட அனைவர்க்கும் ஆளும் உரிமையை வழங்குவதே சனநாயகம், தேசத்தின் கடைசிக் குடிமகனுக்கும் ஆட்சிக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் வாய்ப்பு இருக்கவேண்டும். கருப்பினத் தந்தைக்குப் பிறந்த ஒபாமா, வெள்ளை ஆதிக்க நாட்டில் குடியரசுத் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதை உலகம் கொண்டாடக் காரணம், சிறுபான்மைக்கு வழங்கப்பட்ட சனநாயக உரிமையைப் பாராட்டவே.சிங்களப் படையினரால், தமிழக மீனவர்களும், சுட்டுக் கொல்லப்படுகிறார்கள். ஈழத் தமிழர்களும் குண்டு வீசிக் கொல்லப்படுகிறார்கள்.

இந்திய அரசு சிங்களப் படைக்கு ஆய்தமும் பயிற்சியும் தருகிறது. போரைத் தொடர்ந்து நடத்தும்படி சிங்கள அரசை வலியுறுத்துகிறது. போர் நிறுத்தம் கோரி தமிழ்நாட்டில் விரிந்து பரந்து போராட்டங்கள் நடந்தாலும், இந்திய அரசை நெருக்கிப் பணிய வைத்து, போர் நிறுத்தத்தை நம்மால் சாதிக்க முடியவில்லையே, தமிழக மீனவர்கள் சுட்டுக் கொல்லப்படுவதை, தளைப்படுத்தப்படுவதை நிறுத்த முடியவில்லையே என்ற பின்புலத்தில் மேற்கண்ட திறனாய்வு செய்யப்பட்டது.

தமிழ் இன எழுச்சி முழுவீச்சுப் பெறாததற்குரிய காரணங்களை அறிந்து அக்குறைகளைக் களைய வேண்டும் என்ற நோக்கில் தான் இப்பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்டது. ஈழத்தமிழர் இனப்படுகொலை, மீனவர் கொலை, போன்றவற்றிற்கெதிராக மட்டுமின்றி, ஆற்றுநீர் உரிமை, தாயக மண்ணுரிமை போன்றவற்றை மீட்பதற்காகவும் உரியவாறு தமிழ்நாட்டில் தமிழர் இன எழுச்சியும் ஒற்றுமையும் உருவாகிவிடவில்லை என்பதைக் கணக்கில் கொண்டு, தமிழர்கள் இப்பகுப்பாய்வைத் திறனாய்வு செய்ய வேண்டுகிறோம்.

பகைக் கட்சிகளும், பாசாங்குக் கட்சிகளும் தமிழர்களைப் பிளவுபடுத்துகின்றன. சாதிக் கட்சிகளும் பிளவுபடுத்துகின்றன. பகை மற்றும் பாசாங்குக் கட்சிகளுடன் கூட்டணி வைத்துக் கொண்டே, ஈழத்தமிழர் உரிமைக்காகவும், தமிழகத் தமிழர் உரிமைக்காகவும் போராடுவது உரிய பலனைத்தராது.

தீண்டாமை ஒழிப்பு, ஒடுக்கப்பட்ட மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்ட சாதி மக்களுக்கான சமூக நீதி, நடைமுறைப் பண்பில் சாதி மறுப்பு உள்ளிட்ட குமூகவியல் கொள்கைகளை புரட்சிகர தமிழ்த்தேசியம் தன்னுள் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

Read More

நேப்பாளப் புரட்சியும் நெருக்கடிகளும்

நேப்பாளப் புரட்சியும் நெருக்கடிகளும்

   2:39 AM       தமிழ்த் தேசியன்

---

நேப்பாளப் புரட்சியில் வீழ்ந்தது மன்னராட்சி மட்டுமல்ல; நாடாளுமன்ற வாதக் கட்சிகளும்தாம்; அவற்றுள் வலதுசாரிகளும் அடக்கம்; இடதுசாரிகளும் அடக்கம். கடந்த ஏப்ரல் 10-இல் நேப்பாள அரசமைப்பு அவைக்கான தேர்தல் நடந்தது. மன்னர் ஞானேந்திராவின் வளர்ப்புப் பிராணிகளாக அரண்மனையை வலம் வந்து கொண்டிருந்த சூரிய பகது}ர் தாப்பாவின் "ராஷ்ட்ரிய ஜனசக்தி கட்சி ", பசுபதிராணாவின், "ராஷ்ட்ரிய பிரஜா தந்திரக் கட்சி", கமல் தாப்பாவின் "ராஷ்;ட்ரிய பிரஜா தந்திரக் கட்சி-நேப்பாளம்" ஆகியவை இத்தேர்தலில் வேரோடு பிடுங்கி எறியப்பட்டன.

இக்கட்சிகளின் தலைவர்கள் வெளியே தலைகாட்ட முடியாது. அரண்மனையை அனுசரித்து நாடாளுமன்றவாத அரசியல் நடத்திக் கொண்டிருந்த நேப்பாளிக் காங்கிரஸ், ஒருங்கிணைந்த மார்க்சிய – லெனினியக் கட்சி ஆகியவை படுதோல்வி அடைந்தன. நேப்பாளிக் காங்கிரஸ் கட்சித் தலைவர்களில் ஒருவரான ஜி.பி.கொய்ராலா தாம் அந்நாட்டின் பிரதமர். அக்கட்சியின் இடைக்காலத் தலைவர் சுசில் கொய்ராலா தோற்றுப் போனார். பிரதமரின் மகள் சுஜாதாகொய்ராலா, அக்கட்சியின் இன்னொரு முக்கியப் புள்ளி சேகர் கொய்ராலா, அக்கட்சியைச் சேர்ந்த உள்துறை அமைச்சர் கிருஷ்;ண பிரசாத் சித்துவாலா ஆகியோர் வாக்காளர்களால் வீழ்த்தப் பட்டவர்களில் முகாமை யானவர்கள். நாடாளும் அரசபரம்பரைக்கு மட்டுமல்ல, நாடாளுமன்றவாத அரசியல் பரம்பரைக்கும் இத்தேர்தல் வேட்டு வைத்தது.

அரசர் அனுமதித்த நாடாளுமன்றவாத எல்லைக்குள், தனது "புரட்சி" அரசியலுக்குப் புகலிடம் தேடிக் கொண்ட ஒருங்கிணைந்த மார்க்சிய – லெனினியக் கட்சித் தலைவர்களும் இத்தேர்தலில் வீழ்ந்தனர். அக்கட்சியின் தலைவர் மாதவ நேப்பாள் தோற்றார்; அக்கட்சியின் இதர முக்கியத் தலைவர்களும் தோற்றனர். தோல்விக்குப் பொறுப்பேற்று மாதவ நேப்பாள் கட்சித் தலைவர் பதவியிலிருந்து விலகினார்.

கூட்டணி அமைச்சரவையிலிருந்தும் அக்கட்சி விலகிக் கொண்டது. பழம்பெரும் கட்சிகள் தோற்கடிக்கப்பட்டன் மாபெரும் தலைவர்கள் மண்ணைக் கவ்வினர்.

புதிய சக்திகள் எழுந்தன. நேப்பாள மாவோயிசக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, மாதேசி ஜன அதிகார அமைப்பு ஆகியவை நேப்பாளத்தின் மக்களாட்சி அரங்கத்தில் முதலிரு வெற்றியாளர்களாக மேடை ஏறின.

நேப்பாளம் பல்வேறு இனக்குழுக்களைக் கொண்ட ஒரு நாடு. புத்தர் பிறந்த லும்பினி அங்கே தான் இருக்கிறது. நேப்பாளி, மைத்திலி, போஜ்புரி பேசும் மக்கள் வாழ்கின்றனர். 1,47,181 ச.கி.மீ.பரப்பு கொண்ட நாடு. 2002 கணக்குப்படி மக்கள் தொகை 2,36,92,000 பேர். அந்நாட்டின் நடுப்பகுதியில் எவரெஸ்ட் மலைச் சிகரம் உள்ளது. சிறுபான்மை பழங்குடிகளாக உள்ள மாதேசி மக்கள், இந்திய எல்லையை ஒட்டிய தெராய்ச் சமவெளியில் வசிக்கின்றனர். இம்மக்கள் தன்னாட்சி கோருகின்றனர். இந்துமதம் பெரும்பான்மை மதம். புத்தம், இஸ்லாம் ஆகியவை சிறுபான்மை மதங்கள்.

இந்து மதம் அரசு மதமாக சட்ட ஏற்பு பெற்றுள்ளது. காஞ்சி சங்கராச்சாரிதான் நேப்பாள அரச குடும்பத்தின் தலைமைக் குரு. அரசர் முடிசூட்டு விழா காஞ்சி சங்கராச்சாரியின் சடங்குகளோடு நடைபெறும். சுருக்கமாகச் சொன்னால், மன்னர் பரம்பரையும் பார்ப்பனியமும் இணைந்த ஓர் அரசு அது மக்களில் பெரும்பாலோர் இந்தோ-ஆரிய நேப்பாளி இன மரபினர். திபெத்திய நேப்பாளி இன மரபினரும் உள்ளனர்.

நேப்பாளத்தின் வணிகத்தைக் கைக்குள் வைத்திருப்பவர்கள் மார்வாரி குசராத்தி சேட்டுகள். இவர்கள் எப்பொழுதும் மன்னர் விசுவாசிகள்; சனநாயக சக்திகளுக்கு எதிரிகள். இந்தியாவுக்கும் நேப்பாளத்துக்கும் இடையே திறந்த எல்லை உள்ளது. கடவுச் சீட்டு, நுழைவு அனுமதி ஆகியவை இல்லாமல் அங்கிருந்து இந்தியா வரலாம். இங்கிருந்து நேப்பாளம் போகலாம். ஆனால் இரு நாடுகளின் நுழைவு வாயிலிலும் சோதனைச் சாவடிகள் உண்டு. நேப்பாள நாணயத்தின் பெயரும் ரூபாய் தான். மன்னராட்சி நிலைத்துப் போன நேப்பாளத்தில் 1990-இல் எழுந்த சனநாயகக் கிளர்ச்சியை ஒட்டி, புதிய அரசமைப்புச் சட்டம் உருவாக்கப்பட்டது. இப்போதுள்ள ஞானேந்திராவின் அண்ணன் பீரேந்திரா அப்போது மன்னர். அந்த அரசமைப்புச் சட்டம் மன்னரின் ஆட்சித்தலைமையை வலியுறுத்தினாலும், அவரது அதிகாரத்திற்கு வரம்பிட்டது.

இரு அவைகளைக் கொண்ட நாடாளுமன்றம்; அவற்றிற்கான தேர்தல்; தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அமைச்சரவை; அதன் தலைவராகப் பிரதமர் என்ற ஒருவகைச் சனநாயக முறை உருவாக்கப்பட்டது. ஞானேந்திரா மன்னரான பின், தமது வரம்புக்குள் நில்லாமல் தங்கு தடையற்ற மன்னராட்சி முறையை செயல்படுத்தத் தொடங்கினார். இராணுவம், காவல்துறை ஆகியவற்றை ஏவி, சனநாயக அமைப்புகளையும் மக்களையும் கொடுமையாகத் தாக்கினார். ஒடுக்கினார்.

1990-இல் உருவாக்கப்பட்ட அரசமைப்புச் சட்டப்படி நேப்பாளிக் காங்கிரஸ் ஆட்சி நடத்தியது. பின்னர் ஒருங்கிணைந்த மார்க்சிய – லெனினியக் கட்சி ஆட்சி நடத்தியது. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஆட்சியை மிரட்டி உருட்டுவதும், கலைப்பதும் ஞானேந்திராவுக்குப் பொழுதுபோக்கு போல் ஆகிவிட்டது. இவருடைய அட்டூழியங்களை எதிர்த்து முறியடிக்கும் ஆற்றல் நாடாளுமன்றவாதக் கட்சிகளுக்கு இல்லை. இந்த நிலையில் ஏற்கெனவே ஆய்தப் போர் அமைப்பாக வளர்க்கப்பட்டு வந்த நேப்பாள மாவோயிஸ்டு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, மன்னராட்சியின் கொடுமைகளையும், மன்னராட்சியின் கிராமப் புறக்காவல் அரண்களாக விளங்கிய நிலக்கிழமையையும் எதிர்த்துப் போரிட்டது.

மலைகளில் மாவோயிஸ்ட்டுகள் கட்சி செல்வாக்குப் பெற்றது. நேப்பாளத்தின் கிழக்கு மற்றும் மையச் சமவெளியான தெராயில் 2007 முதல் மாதேசி ஜன அதிகார அமைப்பு செல்வாக்குப் பெற்றது.

மன்னர் ஆட்சியை ஒழித்து மக்கள் சனநாயக நேப்பாளத்தை உருவாக்கப் பத்தாண்டுகளுக்கு மேல் ஆய்தப் போராட்டம் நடத்தியது மாவோயிஸ்ட்டுக் கட்சி. 2006-இல் ஞானேந்திராவுக் கெதிராக நேப்பாள மக்கள் வெகுண்டெழுந்தனர். இராணுவ அடக்குமுறைகளைத் தகர்க்கும் வகையில் மக்கள் எழுச்சி ஏற்பட்டது. அந்த மக்கள் எழுச்சியின் முன்னணிப் படையாகச் செயல்பட்டது மாவோயிஸ்ட்டுக் கட்சி. போர் நிறுத்த உடன்படிக்கை ஏற்பட்டது. அதன்பிறகு அரசியல் நடவடிக்கைகளில் முனைப்புக் காட்டி முன்னேறியது அக்கட்சி. மாவோயிஸ்ட்டுக் கட்சி தான் மன்னராட்சி முறை முற்றிலும் நீக்க வேண்டும் என்பதில் முரணின்றி உறுதியாக உள்ளது. அரண்மனையை அனுசரித்து அரசியல் நடத்திப் பழக்கப்பட்ட, நேப்பாளிக் காங்கிரசும், மார்க்சிய லெனினியக் கட்சியும் மன்னராட்சியை நீக்குவதில் உறுதியாக இல்லை. அரசமைப்பு அவைக்கான இத்தேர்தலில் மேற்படி இரு கட்சிகளும் மாவோயிஸ்ட்டுக் கட்சியைக் கூட்டணி சேர்க்கவும் இல்லை. இக்கட்சிகள் அனைத்தும் தனித்தனியே போட்டியிட்டன.

ஆனால் அவை தற்பொழுதுள்ள 7 கட்சி கூட்டணி ஆட்சியில் உறுப்பு வகிக்கின்றன. நேப்பாளத்தில் விகிதாச்சார பிரதிநிதித்துவத் தேர்தல் முறை உள்ளது. அதன்படி 601 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட அவைக்கு 240 இடங்களுக்கு நேரடித் தேர்தல் நடைபெற்றது. எஞ்சியவற்றுக்குக் கட்சிகள் பெற்ற வாக்குகளின் விகிதாச்சாரத்திற் கேற்ப இடங்கள் வழங்கப்படும். 240-இல் 121 தொகுதிகளில் மாவோயிஸ்ட்டுகள் வெற்றி பெற்றுள்ளனர். மொத்தமுள்ள 601 உறுப்பினர்களில் நேரடித் தேர்தல் மூலம் 240, விகிதாச்சார முறைப்படி தேர்ந்தெடுக்கப்படுவது 335 இடங்கள். ஆகமொத்தம் தேர்தல் மூலம் நிரப்பப்படும் இடங்கள் 575 ஆகும். எஞ்சிய 26 இடங்கள் வாக்கு விகிதத்திற் கேற்ப கட்சிகளின் தலைமையால் நியமனம் செய்யப்படுவன ஆகும். மொத்த வாக்குகளில் 38.2 விழுக்காடு மாவோயிஸ்ட்டு களுக்கு கிடைத்துள்ளது. இதனால் அவையில் கிடைக்கும் இடங்கள் 220. நேப்பாளி காங்கிரசிற்கு கிடைத்த மொத்த இடங்கள் 110. மார்க்சிஸ்ட்டு லெனினிஸ்ட்-103. மாதேசிக் கட்சிகள்- 85 மாவோயிஸ்ட்டுத் தலைவர் பிரசண்டா கூட்டணி ஆட்சிக்கு மற்ற கட்சிகளை அழைக்கிறார். நேப்பாளிக் காங்கிரசும், மார்க்சிஸ்ட் - லெனினிஸ்ட் கட்சியும், கூட்டணியில் சேருமா சேராதாஎன்பது இன்னும் தெளிவாக வில்லை. மாவோயிஸ்ட் கட்சியை தனித்து ஆளவிட்டு, மக்கள் பிரச்சினைகளை அதனால் சமாளிக்க முடியவில்லை எனில் அதை அம்பலப்படுத்தலாம் என்றும் இவ்விரு கட்சிகளும் கருதலாம் என்று அரசியல் நோக்கர்கள் ஊகிக்கிறார்கள். அதுமட்டுமல்ல, அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் மாவோயிஸ்ட்டு களை ஆட்சி யமைக்க விடக்கூடாதென்று பல்வேறு சதிவேலைகளில் ஈடுபடுகிறது.

ஆட்சியமைத்த பிறகும் சுரண்டும் வர்க்கங்களும் அதன் தலைவர் களும் மன்னரும் சேர்ந்து குழப்பங்களை ஏற்படுத்தக் கூடும். மாவோயிஸ்ட்டுகள் அவ்வாறான உள்நாட்டுக் குழப்பத்தை சமாளிக்க வேண்டியிருக்கும். மாவோயிஸ்ட்டுகளின்.

இந்த வெற்றிக்கு காரணங்களாக நாம் பார்ப்பவை:

1.மன்னரின் கொடிய இராணுவ ஆட்சியை எதிர்த்து ஆயுதம் தாங்கிப் போராடியது.

2.மன்னர் ஆட்சி முறையை ஒழித்து சனநாயக ஆட்சி முறையை உருவாக்க வேண்டுமென்று தடுமாற்ற மில்லாமல் கோரிக்கை வைத்தது: போராடியது.

3.உழைக்கும் மக்கள், ஏழை எளியவர்களுக்கான, மக்கள் சனநாயகப் பொருளியல் திட்டங்களை முன்வைத்தது.

4. நேப்பாளத்தின் இனக்குழுப் பன்மையைப் புரிந்து, ஏற்றுக் கொண்டு கூட்டாட்சி அமைத்திடும் திட்டத்தை முன்வைத்தது.

5.புரட்சியின் மூலம் அரசைக் கைப்பற்றினாலும் பல கட்சி ஆட்சிமுறையைச் செயல்படுத்திட உறுதி அளித்தது. (பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகார ஆட்சி முறையைக் கைவிட்டது).

6.பார்ப்பனிய மற்றும் சாதி ஆதிக்கங்களை எதிர்த்தது.

7. ஆய்தப் போராட்டம் மூலம் தங்கள் வசம் வந்த நிர்வாகப் பகுதியை தக்கவைத்துக் கொண்டே சமவெளிப் பகுதிகளில் மக்கள் திரள் பேரெழுச்சியை ஏற்படுத்தி அரசைப் பணிய வைத்தது. அதன்
வலுவில் போர் நிறுத்த உடன்படிக்கை செய்து, பிறபகுதி செல்வாக்கை அத்துடன் இணைத்தது.

இந்திய அரசின் நிலை

இத்தேர்தலில் இந்திய அரசு, மாவோயிஸ்ட்டுகளுக்கு எதிரான நிலை எடுத்து, மேற்கண்ட நாடாளுமன்றவாத வலதுசாரி மற்றும் இடதுசாரிக் கட்சிகளை ஆதரித்தது. அதற்கான மறைமுக வேலைகளிலும் ஈடுபட்டது. சி.பி.எம். கட்சி இந்திய அரசின் பிரதிநிதி போலவே நேப்பாள அரசியலில் நடந்து கொண்டது. வட அமெரிக்க அரசு, மாவோயிஸ்ட்டுகளுக்கு எதிரான வேலைகளை இத்தேர்தலில் செய்தது. இந்த அளவு மக்கள் ஆதரவைப் பெற்ற பின்னரும் கூட, நேப்பாள மாவோயிஸ்ட் கட்சியை இன்னும் பயங்கரவாத அமைப்புகளின் பட்டியலிலேயே அது வைத்துள்ளது.

இந்திய அரசுடன் நல்லுறவைப் பேணும் அதே வேளை, 1950- இல் சமத்துவ மற்ற நிலையில் போடப்பட்ட நேப்பாள இந்திய ஒப்பந்தத்தைக் கைவிடுNஆவாம் என்று பிரசண்டா கூறுகிறார்.

எச்சரிக்கை வேண்டும்

கம்யூனிசத் தத்துவம் தோற்றுவிட்டது என்று உலக முதலாளியம் தம்பட்டம் அடித்துவரும் இக்காலத்தில் கம்யூனிச ஒளிச்சுடரை உலகின் மிக உயர்ந்த எவரெஸ்ட் சிகரத்தில் ஏற்றி வைத்துள்ள நேப்பாளி மக்களையும் நேப்பாள மாவோயிஸ்ட் கட்சியையும் நெஞ்சாரப் பாராட்ட வேண்டும். எதிர்காலத்தில் பல இடையூறுகளைத் தாண்டித்தான் இப்பொழுது கிடைத்துள்ள வெற்றியை உறுதிப்படுத்த வேண்டியிருக்கும்.

தமிழ்த் தேசியப் புரட்சியாளர்கள் நேப்பாளப் புரட்சியிலிருந்து சிலவற்றைக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும.; அதே நேரத்தில் அதை அப்படியே காப்பிடியக்கக்கூடாது

Read More

திபெத் விடுதலையை ஆதரிப்பதே மார்க்சிய லெனினியம்

திபெத் விடுதலையை ஆதரிப்பதே மார்க்சிய லெனினியம்

   6:27 AM       தமிழ்த் தேசியன்

---

வாழ்ந்து கெட்ட இனங்களின் வரிசையில் திபெத்தியர்களையும் வரலாறு பதிவு செய்துள்ளது. கிறித்து பிறப்பதற்கு இன்னும் ஆயிரத்து ஐநூறு ஆண்டுகள் இருக்கின்றபோதே திபெத்தியர்களின் நாகரிகமும் சிந்தனையும் கிழக்கில் ஒளி வீசியது. அவ்வளவு ஏன், புத்தர் பிறப்பதற்கு ஐநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் கி.மு.1063இல் சென்ராப் மிவோ என்ற திபெத்திய ஞானி சீர்த்திருத்தப்பட்ட "பான்' மதத்தை உருவாக்கினார்.

காஷ்மீர், நேபாளம், பூடான், மியான்மர், சீனா ஆகிய நாடுகளை எல்லைகளாகக் கொண்ட திபெத்தின் அசல் பெயர் ""போத்''. இன்றும் திபெத்தியர்கள் தங்கள் நாட்டைப் போத் என்றே அழைக்கின்றனர். கி.மு.127இல் முடி சூட்டிக் கொண்ட மன்னர் நியாத்திரி சென்போ காலத்திலிருந்து ஆயிரம் ஆண்டு களுக்கு மேற்பட்ட திபெத்திய அரசர்களின் வரலாறு பதிவாகி யுள்ளது. மன்னர் சாங்சென் கம்போ (கி.பி.62949) ஆட்சிக்காலத்தில் திபெத் மாபெரும் படைவலிமை கொண்ட வல்லரசாகத் திகழ்ந்தது. அவருடைய போர்ப்படை நடு ஆசியக் கண்ட நாடுகளில் வெற்றி நடைபோட்டது.

மன்னர் திரிசாங் டெட்சென் ஆட்சியில் (கி.பி.75597) திபெத்தியப் பேரரசு புகழின் உச்சியில் இருந்தது. அது சீன நாட்டைக் கைப்பற்றியது. அப்போதைய சீனத் தலைநகர் சாங்அன் (இப்போதைய சியான்) நகரத்தை திபெத்தியப் படைமுற்றுகை யிட்டது.

சீனப் பேரரசர் நாட்டை விட்டு ஓடிவிட்டார். புதிய சீனப் பேரரசர் ஒருவøர திபெத்தியர்கள் அமர்த்தினர். இவ்வெற்றியைக் குறிக்கும் கல்தூண் திபெத் தலைநகர் லாசாவில் நடப்பட்டது. அதில் பின்வருமாறு கல்வெட்டு பொறித்தனர். ""மன்னர் திரிசாங் டெட் சென், மகத்தான மனிதர். ஆழ்ந்து அகன்ற பேரறிவாளர். அவர் செய்தவை அனைத்தும் வெற்றிபெற்றன. சீனாவின் பல மண்டலங்களையும் கோட்டைகளையும் கைப்பற்றினார். சீனப் பேரரசர் ஹெகு கி வாங்கையும் அவரது அமைச்சர்களையும் அச்சுறுத்தி வைத்தார். அவர்கள் ஆண்டுக்கு ஐம்பதாயிரம் சுருள் பட்டை (சில்க்) (திபெத்துக்கு) கப்பமாகக் கட்டினர்.'' இவ்வாறு பலவெற்றிகளைக் குவித்த திபெத்தியப் பேரரசில் பலபரம்பøரயினர் ஆட்சிக்கு வந்தனர். பலபோர்க்குழுக்கள் உருவாயின. அப்போது புத்தத் துறவிகளின் தலைவராக விளங்கிய பேரறிவாளர் சோனம் கியாஸ்ட்டோ, (பிறப்பு 1543) ஆல்டன் கான் என்ற மன்னøர புத்தமதத்திற்கு மாற்றினார். பல்வேறு போர்க்குழுக்களைத் தமது அறிவுøரயால் இணக்கப்படுத்தினார் சோனம் கியாஸ்ட்டோ. ஆன்மீக வழிப் புத்தமத ஆட்சியை ஆல்டன்கான் நடத்தினார். ""தலாய் லாமா'' என்ற பட்டத்தை ஞானி சோனம் கியாஸ்ட்டோவுக்கு ஆல்டன்கான் சூட்டினார். ""தலாய் லாமா'' என்றால் ""அறிவுக்கடல்'' வாஎன்று பொருள். தம்மை மூன்றாவது ""தலாய் லாமா'' என்று கூறித் தன்னடக்கம் காட்டினார் கியாஸ்ட்டோ. ஆகவே அவருக்கு முன் இருந்து மறைந்த முதலாவது, இரண்டாவது ஆன்மீகத் தலைவர் களுக்கும் தலாய் லாமா என்று பட்டம் சூட்டினர். இறந்த பிறகு வழங்கப்படும் பட்டங்கள் அவை. இந்த வரிசையில் ஐந்தாவது தலாய் லாமா ஆன கவாங் லோசாங் கியாஸ்ட்டோ கி.பி.1642 இல் அரச பதவி ஏற்றார். அவர்தாம் முதல் முதலாகத் தம்மை திபெத்தின் ஆட்சித் தலைவராகவும் ஆன்மீகத் தலைவராகவும் அறிவித்துக் கொண்டவர். இவ்வாறாக மதஅரசர் திபெத்தில் உருவானார். (இப்பொழுது இமாச்சலப் பிரதேசம் தர்மசாலாவில் உள்ளவர் 14ஆவது தலாய் லாமா)

ஐந்தாவது தலாய் லாமா, வெவ்வேறு குறுநில மன்னர்களின் கீழ் பிரிந்து கிடந்த திபெத் பகுதிகளை ஒருங்கிணைத்துத் தமது ஆட்சியின் கீழ் கொண்டு வந்தார். ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு தனது ஆட்சியின் கீழ் உள்ள திபெத்தின் இறையாண்மையை ஏற்குமாறு அப்போது (17ஆம் நூற்றாண்டில்) சீனத்தை ஆண்ட மிங் பேரரசøரக் கோரினார். சுதந்திர நாட்டின் அரசராகவும் தமக்குச் சமமான வராகவும் ஐந்தாவது தலாய் லாமாவை மிங் பேரரசர் அங்கீகரித்துச் சீனத்தின் தலைநகருக்கு அழைத்தார். தலாய் லாமாவைத் தனித்தேசத்தின் தலைவராக மட்டுமின்றி தெய்வ அருள் பெற்ற வராகவும் சீனப் பேரரசர் ஏற்றார்.

சீனாவில் மஞ்சு பரம்பøரயினர் ஆட்சி ஏற்பட்டது. முதல் முதலாக 1720இல் அன்றைய 6ஆவது இளம் தலாய் லாமாவை காப்பாற்றுவதற்கும் உதவுவதற்கும் என்று கூறிக்கொண்டு சீன மஞ்சு அரசர் திபெத்துக்குப் படை அனுப்பினார். அதன்வழி சீன அரசு, தனது ஆதிக்க அரசியலைத் திபெத்தில் தொடங்கியது. நிரந்தர நிர்வாகி ஒருவøர நியமித்துவிட்டு சீனப்படை திரும்பியது. இளம் தலாய்லாமாவுக்கு உதவியாக நிர்வாகத்தைக் கவனித்து வந்த திபெத்திய அதிகாரியை (ரீஜெண்ட்) சீன நிர்வாகி கொலை செய்துவிட மஞ்சு அரசப் படை களுக்கும் திபெத்தியர் களுக்கும் இடையே சண்டை மூண்டது. இச் சூழலில் கூர்க்கர்கள் திபெத்தின் மீது படையெடுத்தனர். அரசியல் நிலையற்ற தன்மை நீடித்தது. பிரித்தானியர் ஆதிக்கம் சீனாவில் அதிகரித்தது. சீன மஞ்சு அரசர்களின் வழியாக பிரித்தானிய வணிகர்கள் திபெத்தில் 19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப் பகுதியில் நுழைந்தனர். இறுதியாக 1904 ஆகஸ்ட் 3ஆம் நாள் பிரித்தானியப் படை திபெத்துக்குள் நுழைந்து தலைநகர் லாசாவைக் கைப்பற்றியது. அப்போது திபெத்தை ஆண்டு கொண்டிருந்த 13ஆவது தலாய் லாமா மங்கோலியாவிற்குத் தப்பிச் சென்றார். பின்னர் பிரித்தானியருடன் சமரசம் ஏற்பட்டு 1909இல் 13ஆவது தலாய்லாமா திரும்பி வந்து ஆட்சி நடத்தினார். ஆனால் 1910இல் மஞ்சுப் படையினர் திபெத்திற்குள் நுழைந்து போரிட்டனர். தலாய்லாமா லாசாவை விட்டு வெளியேறி பிரித்தானிய இந்தியாவின் உதவியை நாடினார்.

பின்னர் திபெத் மங்கோலியா உடன்படிக்கை அடிப்படையில் தலாய்லாமா திரும்பிவந்து திபெத்தின் இறையாண்மையை நிலை நாட்டி அறிக்கை வெளியிட்டார். 1933 டிசம்பர் 17இல் 13ஆவது தலாய் லாமா இறந்தார். அடுத்த ஆண்டே சீனப்படை திபெத்திற்குள் புகுந்தது. 1949 செப்டம்பரில் சீனப்புரட்சி வெற்றி பெற்று வந்த வேளையில் கம்யூனிஸ்ட் படை திபெத்திற்குள் புகுந்து அதைக் கைப்பற்றியது. 1950 நவம்பர் 17ஆம் நாள் இப்பொழுது இந்தியாவில் தஞ்சம் புகுந்துள்ள 14ஆவது தலாய் லாமாவுக்கு திபெத்தின் மத அரசர் பட்டம் சூட்டப்பட்டது. அப்போது அவருக்கு அகவை 16. 1951 மே 23 திபெத்தின் தூதுக்குழு பீகிங் சென்று, திபெத் விடுதலை பற்றி பேச்சு நடத்தியது. அப்போது 17 அம்சஉடன்பாடு ஒன்று ஏற்பட்டது.

அவ்வுடன்படிக்கை இராணுவ மிரட்டலுடன் தங்கள் மீது திணிக்கப் பட்டதாக திபெத் தரப்பு கூறுகிறது. இரு தரப்பு மன ஒப்புதலுடன் செய்யப்பட்டது என்று சீனத் தரப்பு சொல்கிறது. இவ்வொப்பந்தம் திபெத் தன்னாட்சி உள்ள பகுதியாக சீன நாட்டில் நீடிக்கும் என்று கூறுகிறது. திணிக்கப்பட்ட இந்த ஒப்பந்தத்தில் ஒப்புக் கொண்டவற்றைக் கூட சீன அரசு நிறைவேற்றவில்லை என்றும் 1951 செப்டம்பர் 9அன்று ஆயிரக் கணக்கில் சீனப்படையினர் திபெத் துக்குள் நுழைந்தனர் என்றும் தலாய்லாமா தரப்பினர் கூறுகின்றனர்.

அவ்வொப்பந்தம் ஏற்பட்ட பின்னர் தலாய்லாமா சகோதரர்கள் சீனாவுக்கு எதிராகச் சதிபுரிந்தனர் என்று சீனத் தரப்பு கூறுகிறது. சீன ஆக்கிரமிப்பை எதிர்த்து திபெத்தில் போராட்டம் தொடங் கியது. 1959 மார்ச்சு 10இல் அப்போராட்டம் திபெத் முழுவதும் வீச்சோடு வெடித்தது. தலைநகர் லாசா பேöரழுச்சி கொண்டது. ஆனால் சீனப்படையினர் நூற்றுக்கணக்கான ஆண்களையும் பெண்களையும் சுட்டுக் கொன்றனர். ஏராளமானோர் சிறையிலடைக்கப்பட்டனர். 1959 மார்ச்சு 17இல் இரவோடு இரவாக தலாய்லாமா தப்பிச் சென்று இந்தியாவில் தஞ்சம் கேட்டார். அவர் பின்னால் ஆயிரக்கணக்கான திபெத் தியர்கள் மூட்டை முடிச்சுகளுடன் குழந்தை குட்டிகளுடன் தாயகத்தை விட்டு வெளியேறினர்.

இந்தியாவில் பண்டித நேரு அரசாங்கம், தலாய்லாமாவுக்கும் புலம்பெயர்ந்த திபெத்தியர்க்கும் தஞ்சம் அளித்தது. இமாச்சலப் பிரதேசம் தர்மசாலாவில் தலாய் லாமா தங்கி புலம்பெயர்ந்த அரசாங்கம் நிறுவி அதன் தலைவரானார். இந்தியா அந்த புலம்பெயர்ந்த அரசாங்கத்தை அங்கீகரிக்க வில்லை. திபெத்தின் முழு விடுதலையைக் கோரிவந்த தலாய்லாமா பின்னாளில் பாதுகாப்பு, வெளியுறவு தொடர்பான அதிகாரங்கள் பெய்ஜிங்கில் இருக்கட்டும் மற்ற அதிகாரங்கள் அனைத்தும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட திபெத்தியப் பிரதிநிதிகளிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்று தன்னாட்சி கேட்டு வருகிறார். இது தொடர்பாக சீன அரசுடன் பேச்சு நடத்தவும் அணியமாக உள்ளதாகக் கூறுகிறார்

ஆனால் சீன அரசோ, திபெத், சீனாவின் ஒரு பகுதி. அது ஓர் உள்நாட்டுச் சிக்கல் அது பற்றி தலாய் லாமாவுடன் பேச முடியாது என்கிறது. தலாய் லாமா தன்னாட்சி என்று கூறுவது அவர்போடும் வெளிவேடம் என்று கூறுகிறது. திபெத் மக்களிடம் விடுதலை வேட்கை நெருப்பாய்க் கனன்று கொண்டுள்ளது. கடந்த மார்ச்சு 10 அன்று தலைநகர் லாசாவில் போராட்டம் வெடித்தது. சீன ஆக்கிர மிப்பாளர்களை எதிர்த்துத் திபெத்தியர்கள் முதல் முதலாக மாபெரும் மக்கள் எழுச்சி தொடங்கிய நாள் 1959 மார்ச் 10. அதன் 50ஆம் ஆண்டு தொடங்கு வதை ஒட்டி இப்பொழுது மீண்டும் கிளர்ச்சிகள் நடக்கின்றன. சீன அரசின் கணக்குப்படி இதுவøர 19 பேர் கொல்லப்பட்டுள்ளார்கள். 385 பேர் காயம் பட்டுள்ளார்கள். கொல்லப்பட்டவர்களில் காவல்துறை அதிகாரி ஒருவரும் அடக்கம்.

""புனித ஆடை போர்த்திக் கொண்ட ஓநாய்'' என்றும் ""மனித முகம் கொண்ட கொடிய விலங்கென்றும்'' தலாய் லாமாவை திபெத்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சித் தலைவர் ஜாங் தமது கட்சி ஏட்டில் எழுதியுள்ளார். இவ்வாறான சொற்களைத் தவிர்த்து விட்டு, இதே பொருள்தரும் வகையில் தலாய் லாமாவை சீனவெளியுறவு அமைச்சகப் பேச்சாளர் குயின் கூறியுள்ளார். சீனா கம்யூனிஸ்ட் நாடு.

திபெத்திய விடுதலை இயக்கத்தை வடஅமெரிக்கா ஆதரிக்கிறது. எனவே மார்க்சியர்கள், ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பாளர்கள் என்ன நிலை எடுப்பது என்ற வினா முன்னுக்கு வருகிறது. தலாய்லாமாவுக்கு இந்தியா தஞ்சம் கொடுத்து, புலம்பெயர்ந்த அரசாங்கம் தனது மண்ணில் நடத்திக் கொள்ள அனுமதிப்பது சீனாவுக் கெதிரான அரசியல் உத்தியே. அதேபோல் 1960லிருந்து அமெரிக்க ஏகாதிபத்திய அரசு ஆண்டொன்றுக்கு 17 லட்சம் அமெரிக்க டாலர்களைத் தலாய் லாமா அரசுக்கு நன்கொடை யாக அளித்து வந்தது என்பதையும் இத்தொகை சி.ஐ.ஏ. வழியாக அனுப்பப்பட்டது என்பதையும் 1998 அக்டோபரில் தலாய்லாமா நிர்வாகமே ஒப்புக் கொண்டுள்ளது. கம்யூனிஸ்ட் சீனாவில் தலையிட்டு அதைப் பிளவுபடுத்த அல்லது அங்கு குழப்பங்கள் உண்டாக்க அமெரிக்கா சதித்திட்டம் தீட்டும் என்பதில் எள்ளளவும் ஐயப்பட வேண்டியதில்லை. இதில் நாம் சரியான நிலைப்பாடு வகுக்க வேண்டுமெனில் அசல் சிக்கல் எது, பக்க விளைவு எது என்று பிரித்துப் பார்த்துத்தான் முடிவெடுக்க வேண்டும். அசல் சிக்கல் என்பது, திபெத்திய தேசிய இனத்தின் தன்னுரிமை (சுயநிர்ணய உரிமை)தான். லெனினியக் கோட்பாட்டின்படி, பிரிந்துபோகும் உரிமையுடன் கூடிய தன்னுரிமை ஒரு தேசிய இனத்தின் அடிப்படை உரிமை. அவ்வுரிமையை ஒவ்வொரு கம்யூனிஸ்ட்டும், ஒவ்வொரு
சனநாயகவாதியும் ஏற்க வேண்டும். சீனர்களும் திபெத்தியர்களும் வெவ்வேறு தேசிய இனத்தவர்; வேறு வேறு தேசத்தவர். திபெத் தனிநாடாக இறையாண்மையுடன் விளங்கியதை வரலாறு நெடுக பார்த்தோம். மாவோ தலைமையிலான கம்யூனிஸ்ட் கட்சி சீனப் புரட்சியை நடத்தும் போது, எதிர்ப் புரட்சி யாளர்கள் தைவானைத் தளமாகக் கொண்டது போல, திபெத்தையும் தளமாகக் கொண்டு புரட்சிக்கெதிரான பன்னாட்டு பிற்போக்காளர் செயற் களமாக மாறலாம் என்ற அச்சத்தில் திபெத்திலும் மக்கள் விடுதலைப் படை நுழைந்து அதைக் கைப்பற்றி யிருக்கலாம்.

ஆனால் புரட்சி நிலை நிறுத்தப் பட்ட பின் அதே காரணத்தைச் சொல்லிக் கொண்டு திபெத்தை, மாவோ தலைமையிலான கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, சீனாவின் ஒரு பகுதியாக இணைத்துக் கொண்டது

பெருந்தேசிய இனவாதம் தவிர வேறல்ல; தனது நாட்டு நலனுக்காக இன்னொரு நாட்டின் இறையாண் மையைப் பறிக்கும் செயலாகும். இந்த அணுகுமுறையில் தன் தேசியவாதம் தெரிகிறதே தவிர பாட்டாளி வர்க்கப் பல்தேசிய வாதம் தெரியவில்லை. இவ்வாறான ஒரு சிக்கலில் லெனின் எப்படி நடந்து கொண்டார் என்பதைப் பார்க்க வேண்டும். ரசியப் புரட்சி 1917 நவம்பர் 7இல் வெற்றி பெற்றது. ஆனால் எதிர்ப் புரட்சி யாளர்கள் உள்நாட்டுப் போøரத் தூண்டி நடத்தினார்கள். அந்த நிலையில் அதே ஆண்டில், ரசியா விலிருந்து பிரிந்து போக வேண்டு மென்று பின்லாந்து கோரியது. அக்கோரிக்கையை ஏற்று அது பிரிந்துபோக அனுமதித்தார் லெனின்.

எனவே, மாவோ தலைமையில் இயங்கிய சீனம் 1959இல் திபெத் துக்குள் படையை அனுப்பி, விடு தலைகோரிய மக்கள் போராட் டத்தை நசுக்கி அந்நாட்டு இறை யாண்மையை தனது எல்லைக் குள் அடக்கியிருக்கக் கூடாது. ஏகாதிபத்தியம் தலையிடுகிறது, சீனாவுக்கு எதிரான தளமாகத் திபெத்தை மாற்ற விரும்புகிறது என்ற சீனத்தரப்பு வாதத்தில் முழுஉண்மை உண்டு. மாட்டின் முதுகில் புண் இருக்கிறது, காக்கை வந்துகாக்கையை விரட்டுவதில் மட்டும் கவனம் செலுத்தினால் போதுமா என்பதே நாம் எழுப்பும் வினா.

1959 மார்ச்சில் பெரும் படையை திபெத்துக்குள் அனுப்பி, அம்மக்களின் விடுதலைக் கிளர்ச்சியை நசுக்கியது சீனா. தலாய்லாமா ந்தியாவுக்கு தப்பி வந்து விட்டார். அதே சிக்கல் 50 ஆண்டு கழித்து மறுபடியும் கிளர்ந்து வருகிறது. திபெத் தலைநகர் லாசாவில் போராட்டம் தொடர்கிறது. 19 பேர் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். 185 பேர் காயம்பட்டிருக்கிறார்கள். பலநூறு பேர் சிறையிலடைக் கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்கிறது சீன அரசு. திபெத் விடுதலைக் கிளர்ச்சி யாளர்களோ நூற்றுக்கும் மேற்பட்டோர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட தாகக் கூறுகிறார்கள். வடஅமெரிக்கா, ஜெர்மனி. பிரான்சு போன்ற நாடுகள் திபெத் விடுதலைக் கிளர்ச்சியை ஆதரிக் கின்றன. ஆகஸ்ட்டில் சீனத் தலைநகர் பெய்ஜிங்கில் தொடங்கவுள்ள ஒலிம்பிக் விளையாட்டுப் போட்டிகள் தொடக்க விழாவைப் புறக்கணிக்கப் போவதாக ஐ÷ராப்பிய நாடுகள் அறிவிக்கின்றன. அடக்கிவைக்கப்பட்டுள்ள தேசம் தண்ணீருக்குள் அமுக்கி வைக்கப் பட்ட பந்துபோல் தான் இருக்கும். சிறு வாய்ப்பு கிடைத்தாலும் பந்து தண்ணீருக்கு மேலே வந்துவிடும். மனித உரிமை, தேசிய இன உரிமை, தேச இறையாண்மை ஆகியவற்றை மற்றவர்களை விட மார்க்சிய லெனினியர் அன்றோ அதிகம் மதிப்பர். சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி பாசிச பாணியில் அல்லவா பேசுகிறது. திபெத்திய மக்கள் கிளர்ச்சியை ஒடுக்குகிறது. இதே சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆங்காங்கை சீனாவுடன் இணைப் பதில் எவ்வளவு பொறுமை காட்டியது! எவ்வளவு காலம் பொறுத்திருந்தது! இத்தனைக்கும் ஆங்காங் சீன மொழி பேசும் சீன மக்களின் தீவாகும். சீனாவின் பிரிக்க முடியாத பகுதியாகும். 1949 அக்டோபர் 1இல் சீனப் புரட்சி வெற்றிபெற்று கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முழு அதிகாரத்தில் சீனா வந்தது.

1949 செப்டம்பரிலேயே சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தனது மக்கள் விடுதலைப் படையை திபெத்துக்குள் அனுப்பி அதைக் கைப்பற்றியது. 1949 அக்டோபர் 1க்குப் பிறகும் ஆங்காங்கைக் கைப்பற்ற சீனக்கட்சி ஏன் படை அனுப்பவில்லை? ஆங்காங் பிரித்தானிய ஏகாதி பத்தியத்தின் வசம் இருந்தது. சீனக்கட்சி தனது படையை அனுப்பினால் பிரிட்டனுடன் பெரும் போர் நடத்தவேண்டி வரும். அப்போர் நீடித்தால் சீனப் பொருளியல் பாதிக்கப்படும்.

புரட்சியின் பலன்களை மக்களுக்கு வழங்குவதற்கு மாறாக, போரில் சிக்கிக் கொள்ள நேரிடும் என்று சீனக்கட்சி கருதியிருந்தால் அது தவறில்லை. ஆனால், திபெத், ""வலுவில்லாத எதிரி'',""குட்டிப் பையன்'' என்ற மதிப்பீட்டில் தானே அது வேற்று தேசிய இன தாயகமாக இருந்த போதும் படை அனுப்ப முடிந்தது? வல்லான் வகுத்ததே வாய்க்கால் என்ற பழமொழி முதலாளிய சிந்தனைக்குப் பொருத்தமாக இருக்கலாம். பாட்டாளி வர்க்க சிந்தனைக்கு எவ்வாறு பொருந்தும்? ஆங்காங்கை, இணைத்துக் கொள்வதற்காக பிரிட்டனுடன் சீனா பலமுறை பேச்சு நடத்தி, பத்தாண்டு களுக்குப் பிறகு செயலுக்கு வரக்கூடிய ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டது. அதன்படி 1998இல் தான்
ஆங்காங் சீனாவுடன் இணைக்கப் பட்டது. அதற்காக சீனா விட்டுக் கொடுத்தவை கொஞ்சநஞ்சமல்ல.ஆங்காங்கில் முதலாளிய அமைப்பு, ஆங்காங் நாணயம் ஆகியவை அப்படியே இருக்கும். ""ஒரு நாடு இரு சமூக அமைப்பு'' என்று இதற்குப் பெயர் சூட்டியது சீனா.

ஆங்காங் தீவினர் நேரடியாக வெளிநாடு களுடன் வணிகம், வணிக ஒப்பந்தங்கள் செய்து கொள்ளலாம். ஆங்காங் சீனப்படையின் பாதுகாப்பின் கீழ் இருக்கும். இதுபோன்ற அணுகு முறையை திபெத் சிக்கலில் ஏன் சீனா காட்ட வில்லை. ஆங்காங்கில் உள்ளவர்கள் சீனர்களின் ""ஹன்'' தேசிய இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால் அங்கு இரத்தம் சிந்துவதை சீனா விரும்ப வில்லையா? அதேபோல் தைவானில் வாழ்பவர்களும் ""ஹன்'' இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால் அதனை இணைத்திடப் படை அனுப்பவில்லையா? தலாய் லாமா, திபெத்தைத் தனிநாடாக்கும் கோரிக்கையைக் கைவிட்டு விட்டதாக 1990களி லிருந்து அழுத்தம் திருத்தமாகக் கூறிவருகிறார். சீனாவுக்குள் ஒரு தன்னாட்சிப் பகுதியாக திபெத் இருக்கட்டும்; வெளியுறவு, பாதுகாப்பு போன்றவை மட்டும் சீன அரசிடம் இருக்கட்டும் என்கிறார்.

2008 மார்ச்சு 10ஆம் நாள் திபெத்தில் விடுதலைக் கிளர்ச்சி வெடித்த பிறகு தனிநாட்டுக் கோரிக்கையைத் தாம் கைவிட்டு விட்டதாக தலாய் லாமா செய்தியாளர் கூட்டத்தில் கூறினார். தன்னாட்சிபற்றி சீன அரசுடன் பேச அணிமாயிருக்கிறேன் என்கிறார்; திபெத்தியர்கள் தனிநாட்டுக் கோரிக்கையை வலியுத் தினாலோ வன்முறைக் கிளர்ச்சியைத் தொடர்ந்தாலோ அரசியல் துறவறம் பூண்டு விடுவேன் என்றும் தலாய்லாமா எச்சரிக்கிறார். (தி இந்து 26.3.2008) சீன மக்களையும் சீனக் கம்யூனிசத்தையும் எப்போதும் மதிக்கிறேன் என்கிறார். திபெத்தில் போராடுபவர்களில்பெரும்பாலோர் கம்யூனிச சித்தாந்ததைத்த ஏற்றுக் கொண்டவர்கள் என்றும் தலாய் லாமா கூறியுள்ளார்.ஐ÷ராப்பிய நாடுகள் பலவும், அமெரிக்காவும் தலாய் லாமாவைப் பேச்சு வார்த்தைக்கு அழைக்குமாறு சீனாவை வலியுறுத்துகின்றன. ஆனால் சீனா பேச மறுக்கிறது.கும்பல்'' என்று திரும்பத் திரும்பக் கூறுகிறது.

ஆங்காங்கை இணைக்கக் கடைபிடிக்கப்பட்ட மென்மையான அணுகுமுறை, கனி தானாக விழும்வøர காத்திருந்த பொறுமை, சித்தாந்தச் சமரசம் ஆகியவற்றில் எள்ளளவையும் திபெத் சிக்கலில் காட்டவில்லை. ஏன்? திபெத் சின்னஞ்சிறு தேசம்; அமெரிக் காவுக்கோ பிரிட்டனுக்கோ அது நேரடிக் காலனியாக இல்லை. இவ்வாறு தான் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அடுத்து, அமெரிக்கா திபெத் விடுதலையை ஆதரிக்கிறது; தலாய் லாமா இந்தியாவில் நடத்தும் புலம்பெயர்ந்த அரசாங்கத்திற்கு ஆண்டுதோறும் 17 லட்சம் டாலர் பணம் கொடுத்து வந்திருக்கிறது என்பது குறித்துப் பார்க்கலாம். தேச விடுதலைக்குப் போராடு வோர், எதேச்சாதிகாரிகள், பாசிச ஆட்சியாளர்கள் துணை செய்தால் கூட ஏற்றுக் கொள்வது வரலாற்றில் நாம் பார்க்கும் ஒன்றுதான். எதேச் சாதிகாரிகளுக்கும் பாசிச ஆட்சியாளர்களுக்கும், தங்கள் நலனை உள்ளடக்கிய நோக்கம் ஒன்றிருக்கும், விடுதலை கோருவோர்க்கு விடுதலை கூடி வரவேண்டும் என்ற நோக்கமிருக்கும். இந்திய விடுதலைக்கு இந்திய தேசியப் படை நிறுவிப் போராடிய சுபாஷ்சந்திர போஸ், இட்லர், முசோலினி, டோஜோ ஆகிய பாசிச, நாஜிச, இராணுவ சர்வாதிகார சக்திகளின் துணையை நாடி அவர்களுடன் கூட்டணி சேர்ந்தார். அதற்காக சுபாஷ் சந்திர போசை பாசிஸ்ட்டுகளின் கைக்கூலி என்று கருதலாமா? அவ்வாறு கருதக்கூடாது. போஸின் அந்த உத்திமீது விமர்சனம் இருப்பது தவறல்ல. ஆனால் அவரது இலட்சிய வேட்கையை, நேர்மையைக் கொச்சைப்படுத்தக் கூடாது.

இராக், துருக்கி நாடுகளில் வாழும் குர்திஷ் தேசிய இனமக்கள் விடுதலைக்குப் போராடுகிறார்கள். அவர்களின் தலைவர் ஓசலான் துருக்கி சிறையில் உள்ளார். சதாம் உசேன் காட்டுமிராண்டித்தனமாக குர்திஷ் விடுதலை இயக்கத்தையும் அம்மக்களையும் ஒடுக்கினார்; நசுக்கினார். இப்பொழுது ஈராக்கை ஆக்கிரமித்து சதாமைத் தூக்கில் போட்ட அமெரிக்க வல்லரசுடன் இணக்கம் கண்டு ஒருவகைத் தன்னாட்சி பெற்றுள்ளனர் குர்திஷ் மக்கள்.

சமூக முரண்கள் ஒரே பாணியில் தீர்வு காண்பதில்லை. வரலாறு வளைந்தும் நெளிந்தும் சுழன்றும்முன்னேறுகிறது. இலட்சிய மலையின் கொடுமுடியை தொடுவதற்கு ஏறிச்செல்லும் கதாநாயகன் தன் தோள்களில் கொள்கைகளையும் கொஞ்சம் அழுக்கு மூட்டைகளையும் சுமந்தே செல்கிறான். தலாய்லாமாவை அமெரிக்கா ஆதரிக்கிறது. ஐ÷ராப்பிய நாடுகள் ஆதரிக்கின்றன, இந்தியா அவருக்கு இடங்கொடுக்கிறது என்பதற்காக திபெத்தியர்களின் தேசிய விடுதலை இயக்கத்தை ஒரு சனநாயகவாதியோ அல்லது மார்க்சிய÷ரா எதிர்க்கக் கூடாது. ஆதரிப்பவர் அல்லது எதிர்ப்பவர் யார் என்று பார்த்து ஒரு சிக்கலுக்குத் தீர்வு கூறுவதைவிட அசல் சிக்கல் குறித்த மதிப்பீட்டின் அடிப்படையிலேயே தீர்வு கூற வேண்டும். உள்ளதை உள்ளபடி பார்க்க வேண்டும். திபெத் சிக்கல் சீனாவின் உள்நாட்டுச் சிக்கல் என்று கூறுவது. பாலஸ்தீனச் சிக்கல் இஸ்÷ரலின் உள்நாட்டுச் சிக்கல் என்று யூத வெறியர்கள் கூறுவது போன்றது தான்; ஈழச்சிக்கல் உள்நாட்டுச் சிக்கல் என்ற சிங்களப் பேரினவாத அரசு கூறுவது போன்றதுதான். தமிழ்த் தேசப் பொதுவுடைமைக் கட்சி (அப்போது எம்.சி.பி.ஐ.) 1989ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் ""கண்ணோட்டம்'' இதழில் எழுதிய கட்டுøரயில் திபெத்தியர்களுக்குப் பிரிந்து போகும் உரிமையுடன் கூடிய தன்னுரிமை உண்டு என்று கூறியுள்ளது. அப்பொழுது, தலாய் லாமாவுக்கு அமைதிக்கான நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டதை யொட்டி விவாதம் நடந்தது.

அன்றே த.தே.பொ.க. தனது தெளிவான தேசிய இனக்கொள்கையை வெளிப் படுத்தியது. திபெத்தை விட்டு சீன ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் வெளியேற வேண்டும் என்ற முழக்கத்தை உலகெங்குமுள்ள சனநாயக வாதிகளும் மார்க்சியர் களும் முழங்க வேண்டும்.

Read More